ΥΦΟΣ - επιθεώρηση λόγου & τέχνης on-line

Υστατο χαίρε σήμερα το απόγευμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-27T00:48:00.000-08:00

Εκτενή αφιερώματα στα ξένα ΜΜΕ για τον Θ. Αγγελόπουλο

Στις 4 το απόγευμα θα τελεστεί στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας, η κηδεία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που έχασε αιφνίδια τη ζωή του λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της περασμένης Τρίτης. Στο Κέντρο Αστέγων του Δήμου Αθηναίων και στο Χαμόγελο του Παιδιού, ζήτησε να κατατεθούν χρήματα, αντί στεφάνων, η οικογένεια του μεγάλου έλληνα σκηνοθέτη.

Ο σκηνοθέτης τραυματίστηκε θανάσιμα σε τροχαίο, ενώ βρισκόταν στα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα» στην περιοχή της Δραπετσώνας και κατέληξε λίγες ώρες αργότερα σε νοσοκομείο του Φαλήρου.

Με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλου Γερουλάνου, η κηδεία θα τελεστεί δημοσία δαπάνη.

* * *

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο πιο γνωστός έλληνας κινηματογραφιστής στο εξωτερικό, γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1935 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Το 1961 μετέβη στη Γαλλία όπου σπούδασε φιλοσοφία και κινηματογραφική τέχνη.

Από το 1964, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ασχολήθηκε αρχικά με την κριτική και αργότερα με την σκηνοθεσία.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η «Αναπαράσταση» (1970) που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και σε ξένα φεστιβάλ.

Τη δεκαετία του 1970 σκηνοθέτησε μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του: τις «Μέρες του ‘36» (1972), τον πολυβραβευμένο «Θίασο» (1974) και τους «Κυνηγούς» (1977). Ο «Μεγαλέξαντρος» το 1980 απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία.

Ακολούθησαν το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), ο «Μελισσοκόμος» (1986), το «Τοπίο στην Ομίχλη» (1988) και το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού» (1991), όλες πολυβραβευμένες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 1995 «Το βλέμμα του Οδυσσέα» κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1998, το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες κέρδισε η «Μία αιωνιότητα και μία ημέρα».

Το 2004 παρουσίασε το πρώτο μέρος της τριλογίας που ετοίμαζε, το «Λιβάδι που δακρύζει».

*από την εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ" Παρασκευή 27.1.2012

Σύντομο βιογραφικό

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935 και σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, εν ώρα γυρίσματος στις 24 Ιανουαρίου 2012 .

Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme.

Ταινίες
•    1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους
•    1970: Αναπαράσταση
•    1972: Μέρες του '36
•    1975: Ο θίασος
•    1977: Οι Κυνηγοί
•    1980: Ο Μεγαλέξανδρος
•    1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη
•    1984: Ταξίδι στα Κύθηρα
•    1986: Ο Μελισσοκόμος
•    1988: Τοπίο στην Ομίχλη
•    1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
•    1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα
•    1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα
•    2003: Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει
•    2008: Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

News-line.gr: «Έφυγε» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

2012-01-24T14:38:00.000-08:00

News-line.gr: «Έφυγε» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος: Αντίο στον μεγάλο μας σκηνοθέτη .................................... Έχασε τη μάχη με τη ζωή στα 77 του, ο κορυφαίος σκηνοθέτης ...βρισκ...

«Οι κήρες των λεόντων» Ιστορικό μυθιστόρημα της Κωνσταντίνας Ρίτσου

2012-01-03T02:43:00.000-08:00

ΒΙΒΛΙΑ/ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«Οι κήρες των λεόντων»
Ιστορικό μυθιστόρημα

της Κωνσταντίνας Ρίτσου
«Οι κήρες, οι ψυχές των λεόντων» λέγεται το ιστορικό μυθιστόρημα της Κωνσταντίνας Ρίτσου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ. Είναι ιστορία και μύθος από την Ολλανδική Δημοκρατία του 17 ου αιώνα , που για πρώτη φορά εισήγαγε την κοινωνική ασφάλιση.

Βιογραφικό της συγγραφέως:
Ο μεγάλος ποιητής Χικμέτ λέει «ό,τι κι αν είναι τ’ άστρα εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα το πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τώρα αλυσοδένουνε».
Έτσι η συγγραφέας αυτού του μυθιστορήματος Ντίνα Ρίτσου είναι η παρέα αυτού του Άγγλου σκυλάκου που βγάζει τη γλώσσα του σε τύραννους και τυραννίσκους. Είναι γιατρός κυτταρολόγος (η συγγραφέας όχι ο σκυλάκος).

Ακόμα είναι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου με μεγάλη εμπειρία στο Θέατρο σαν ηθοποιός, μεταφραστής, σκηνοθέτης.

Έχει ασχοληθεί κυρίως με Σαίξπηρ και Ελληνικές Τραγωδίες. Έχει σκηνοθετήσει Ίωνα, Ιππόλυτο, Άλκηστη του Ευριπίδη, «Μορφές αρχάιας τραγωδίας» (σύνθεση πάνω στην Ορέστεια και την Ηλέκτρα του Σοφοκλή), «Αναζητώντας τον Ουίλιαμ» (σύνθεση και μετάφραση έργων του Σαίξπηρ), «Καβαλάρηδες της Θάλασσας» του Συνγκ, «Μίλα μου σαν τη Βροχή» του Τ. Ουίλιαμς, «Πανηγύρι» του Κοκτώ, τις «Αγνοούμενες» της Ρεζά ντε Βετ και άλλα.

Σε αυτά συμμετείχε και ως ηθοποιός και έχει δικό της θεατράκι στην Κυψέλη, το «Atelier Πάρνηθος 29». Εκεί ανέβασε το «Πέρασμα» της μεγάλης Νοτιοαφρικανής δραματουργού Ρεζα ντε Βετ (σκηνοθεσία Βασίλη Αναστασίου) καθώς και τις «Αγνοούμενες» σε σκηνοθεσία δική της.

Τα δυο έργα της ντε Βετ, Αγνοούμενες και Πέρασμα, εκδόθηκαν σε μετάφρασή της από τις εκδόσεις Ηριδανός.

Πρόσφατα έχει συνθέσει το κείμενο της Medee Furieuse, σύνθεση από Μήδεια Ευριπίδη και Σενέκα μαζί με Όπερα, που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Βασίλη Αναστασίου από το Petit Opera du Monde.

Εκεί έπαιξε Μήδεια, Ιάσονα και Αγγελιαφόρο, έτσι αποφάσισε ο σκηνοθέτης. Ο ρόλος όμως που την ξεκουράζει είναι να παίζει με αυτόν τον σκυλάκο, λιονταράκο, που βγάζει γλώσσα σε κάθε κακό και τύραννο…

Δείγμα γραφής από το οπισθόφυλλο:

«Η αυτοκυριαρχία του επέστρεψε. Τα μάτια του δεν ικέτευαν πια. Κοίταξε στα ίσια τον ανακριτή Χ. Με δύναμη. Τα δυο βλέμματα διασταυρώθηκαν τότε. Σαν δυο σπαθιά. Η ματιά ενός ανθρωπόμορφου κτήνους με τη γενναία ματιά ενός νέου των ντε Βιτ. Το κτήνος φρύαξε με αυτό το σπαθάτο βλέμμα.

- Όχι, είπε ο νέος. Όχι δεν θα ομολογήσω αυτά τα αίσχη. Ποτέ.

- Τι λες, ρε αλήτη, είπε ο Χ, και νομίζεις πως θα σε λυπηθώ; Έλα, πρόσθεσε. Μην είσαι ηλίθιος. Καλά τα πήγες. Γονάτισες μπροστά μου. Αυτό μ’ αρέσει. Άντε υπόγραψε να τελειώνουμε.

- Γονάτισα μπροστά στο Θεό, είπε ο δύστυχος νέος. Που νόμιζα πως έπλασε τους ανθρώπους. Κι εσάς μαζί. Μα έκανα λάθος. Ακόμα και τα θηρία έχουν λίγο έλεος στη ψυχή τους.

- Ναι, είπε ο Χ σκληρά. Λάθος έκανες. Εγώ δεν έχω έλεος. Άρα δεν είμαι εγώ θηρίο»

Οι Κήρες, οι Ψυχές, των Λεόντων. Η υπέροχη αναβίωση μιας χρυσής εποχής, της Ολλανδικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας του 17ου αιώνα, μιας δημοκρατίας που για πρώτη φορά εισήγαγε κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη και που είχε τραγικό τέλος.

Η ιστορία και το μαρτύριο των αρχιτεκτόνων της, των αδερφών ντε Βιτ και των δημοκρατών οπαδών τους, μέσα από την μεταφυσική ματιά ενός σύγχρονου ανθρώπου που η μνήμη της ψυχής του αφυπνίζεται και θυμάται μια ζωή στον Ολλανδικό Χρυσό Αιώνα συνειδητοποιώντας πως κανένας αγώνας, καμιά θυσία δεν πάει χαμένη.

Ωραίες κινηματογραφικές εικόνες και διάλογοι. Μια ώριμη, ελλειπτική, μοντέρνα γραφή. Μεγάλες μορφές της ώριμης Αναγέννησης όπως οι αδελφοί ντε Βιτ, ο Μολιέρος, ο Ρεμπραντ, ο ανατόμος καθηγητής Τουλπ, ο Λουδοβίκος 14ος, ο Γουλιέλμος της Οράγγης , ο φιλόσοφος Σπινόζα…

Πόλεις και πρόσωπα τόσο του 17ου όσο και του 20ου αιώνα και του σήμερα. Χάγη, Παρίσι, Λονδίνο, Αθήνα, Νέα Υόρκη… με τη συνοδευτική μελωδία από μεγάλους ποιητές…

Μεγάλες προσωπικότητες που έμειναν στην Ιστορία αλλά και ο αγώνας των καθημερινών ανθρώπων που τους στήριξαν. Στις πιο ηρωικές αλλά και στις πιο ανθρώπινες στιγμές της ζωής τους, στιγμές γλυκές και χαρούμενες αλλά και σπαρακτικές και τρομερές.

Θυελλώδεις σελίδες της Ιστορίας ιδωμένες μέσα από τα μάτια μιας ψυχής με λιονταρίσια δύναμη που ξυπνάει πίνοντας από την πηγή της Μνήμης της Αρχαίας Ελληνικής Μυσταγωγίας. Και με τη δύναμη αυτής της μυστηριακής αφύπνισης διασχίζει τις διαφορετικές χρονικές περιόδους, πάντα σαν ένας σύγχρονος ενεργός πολίτης, ένας αιώνια αγωνιζόμενος άνθρωπος στις αμείλικτες δίνες του Χρόνου και της Ιστορίας.

info
www.parousiaculture.gr

Κεντρική διάθεση:
Πανόρμου 83
ΤΚ 115244
Αθήνα
τηλ: 210-3315186

*από το ΑΠΕ : http://culture.ana-mpa.gr/view6.php?id=8851

Με το Βραβείο Μυθιστορήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη τίμησε η Ακαδημία Αθηνών, στην καθιερωμένη ετήσια πανηγυρική συνεδρία της την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου, τον Μιχάλη Μοδινό για το μυθιστόρημά του «Επιστροφή».

2012-01-01T23:06:00.000-08:00

Ο Μιχάλης Μοδινός, μέσα από το μυθιστόρημά του, προσφέρει στον αναγνώστη ένα έξοχο, τρυφερό και σαρκαστικό σχόλιο πάνω στην ταυτότητα, τη μνήμη και τις ιδιαιτερότητες των τόπων. Περιβαλλοντολόγος, γεωγράφος και μηχανικός, ο Μιχάλης Μοδινός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Έζησε, δούλεψε και ταξίδεψε στις πέντε ηπείρους ως ερευνητής και συνεργάτης διεθνών οργανισμών. Ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού «Νέα Οικολογία», είναι συγγραφέας τεσσάρων μυθιστορημάτων και πολυάριθμων θεωρητικών-δοκιμιακών έργων γύρω από την αναπτυξιακή διαδικασία και την οικολογική προβληματική με γεωγραφική, περιηγητική και λογοτεχνική ματιά.

Υπήρξε από τα πρώτα ενεργά στελέχη του οικολογικού κινήματος και υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων το 1990. Διετέλεσε πρόεδρος του Διεπιστημονικού Ινστιτούτου Περιβαλλοντικών Ερευνών και του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος.

Δίδαξε σε ακαδημαϊκά ιδρύματα ανά τον κόσμο. Από το 1994 έως το 1999 διηύθυνε την ελληνική έκδοση της Κατάστασης του Πλανήτη, σε συνεργασία με το Worldwatch Institute, ενώ από το 1998 διοργανώνει το Θερινό Οικολογικό Πανεπιστήμιο, προϊόντα του οποίου είναι έντεκα συλλογικοί τόμοι (Εκδόσεις Στοχαστής, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα).

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του
Χρυσή Ακτή (2005)
Ο Μεγάλος Αμπάι (2007),
Επιστροφή (2009),
Η Σχεδία (2011).

Επιμέλεια: Άννα Μορφούλη

*από το: http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=444241&cid=18

Έφυγε η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη

2011-12-28T08:48:00.000-08:00

Σε ηλικία 50 χρονών πέθανε το μεσημέρι της Τετάρτης 28 Δεκεμβρίου η σκηνοθέτιδαΛουκία Ρικάκη. Τον τελευταίο καιρό η υγεία της ήταν ταλαιπωρημένη καθώς η Ρικάκη έπασχε από καρκίνο.

Γεννημένη στον Πειραιά το 1961, η Ρικάκη φοίτησε στην σχολή Μωραϊτη και εν συνεχεία σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στην Αγγλία. Δούλεψε στην τηλεόραση ως παραγωγός ντοκιμαντέρ και σειρών και αργότερα μπήκε στην κινηματογραφική παραγωγή ως διευθύντρια παραγωγής της ταινίας «Πεθαμένο λικέρ» του Γιώργου Καρυπίδη.

Το 1990 το «Ταξίδι στην Αυστραλία» σηματοδοτεί το ντεμπούτο της στην κινηματογραφική σκηνοθεσία (απέσπασε κρατική διάκριση στα βραβεία ποιότητας το 1991). Τέσσερα χρόνια αργότερα η ερωτική ταινία της «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» με τους Γιώργο Χωραφά και Θέμιδα Μπαζάκα έγινε η μεγαλύτερή της εμπορική επιτυχία.

Ακολούθησαν εκτός άλλων η ταινία μυθοπλασίας «Συμφωνία χαρακτήρων» (1998) και τα ντοκιμαντέρ «Νύχτες κωμωδίας» (2001), «Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών» (2003) και ο «Άλλος» (2004), ίσως η καλύτερη δουλειά της: θέμα του ντοκιμαντέρ είναι ένα σχολείο στο χωριό Πατσίδερο της Κρήτης στο οποίο φοιτά μόνο ένας Eλληνας μαθητής (οι συμμαθητές του είναι Aλβανοί).

Το θέμα των σχολείων και γενικότερα της εκπαίδευσης την απασχολούσε πολύ, πράγμα που φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ «Ονειρα σε άλλη γλώσσα» όπου η Ρικάκη καταγράφει τη ζωή στο σχολείο, το μάθημα και τη συνύπαρξη των παιδιών από διαφορετικές χώρες, σε ένα σχολείο το οποίο κοντά στη πληγή της Κύπρου.

Τελευταία δουλειά της Ρικάκη (που παίχθηκε στις αίθουσες) ήταν το ντοκιμαντέρ «Σχέδιο Σωτηρία» που αναφερόταν στο ομότιτλο νοσοκομείο.

Τέλος, σημαντικό κεφάλαιο στην ζωή της πρόωρα χαμένης σκηνοθέτιδας που ήταν και ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος ,υπήρξε η διοργάνωση δυο πολύ επιτυχημένων κινηματογραφικών φεστιβάλ στα οποία είχε αφοσιωθεί με πάθος: το ECO films στην Ρόδο που συγκέντρωνε ταινίες οικολογικού χαρακτήρα από όλον τον κόσμο και το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα Υγείας Ιπποκράτης, το οποίο διεξαγόταν στην Κω.

Συλληπητήρια

Πληροφορούμενος την απώλεια της Λουκίας Ρικάκη, ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλος Γερουλάνος, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Ο πρόωρος χαμός της Λουκίας Ρικάκη βάζει τέλος σε μία σημαντικότατη και πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία αλλά, κυρίως, σε μια ζωή που χαρακτηρίστηκε από πάθος, δημιουργικότητα, ενέργεια, γενναιοδωρία, αγάπη για το καινούργιο και το διαφορετικό. Και, προπαντός, αξιοπρέπεια. Και καρτερία στα δύσκολα. Τα θερμότερά μου συλλυπητήρια στους οικείους της.»

Από την πλευρά του, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το θάνατο της Ρικάκη: «ήταν ένας άνθρωπος που δεν εφησύχαζε ποτέ. Πολυπράγμων, αεικίνητη, ήταν απ’ τις πλέον ανήσυχες και δημιουργικές φωνές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Υπηρέτησε το σινεμά, με αγάπη, τόσο ως σκηνοθέτις, όσο και ως δημιουργός φεστιβάλ, χαράζοντας μια πορεία δραστήρια που διακόπηκε βίαια. Θα τη θυμόμαστε πάντα με την ενέργεια και το χαμόγελο που την έκαναν ξεχωριστή».

Γιάννης Ζουμπουλάκης*

εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 28.12.2011

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=436641&h1=true

η επιβλητική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Τρίνιτι, στο Δουβλίνο

2011-12-27T12:08:00.000-08:00

Κλασικοί συγγραφείς, αναγνώσματα για όλες τις εποχές

Στη φωτογραφία η επιβλητική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Τρίνιτι, στο Δουβλίνο

http://www.tovima.gr/

Ο δασό-Γατος Αφήγημα για παιδιά και νέους- της Ελένης Ανδριοπούλου

2011-12-26T00:53:00.000-08:00

Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ελληνική

Ελένη Ανδριοπούλου

Αφήγημα για παιδιά και νέους:
Ο ίδιος αφηγείται τις περιπέτειές του στο δάσος,
το Πετροχώρι και την Αθήνα
Ύφος, 2008
175 σελ.
[Κυκλοφορεί]
Τιμή € 12,78

Οι περιπέτειες του Δασόγατου στο Πετροχώρι και την Αθήνα. Δασόγατος και Μούργος στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου κατηγορούν τους ανθρώπους - διώκτες των ζώων και καταστροφείς του φυσικού περιβάλλοντος. Η μεγάλη δίκη στο αρχαίο θέατρο.

Η Ελένη Ανδριοπούλου σπούδασε Παιδαγωγική Ψυχολογία στην Παιδαγωγική Ακαδημία και έκανε μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα Παιδαγωγικής Ψυχολογίας στις Η.Π.Α. Έργα της: "Σπουδή του περιβάλλοντος" (για παιδιά 8-10 ετών), εκδ. Πορεία.
Επιφυλλίδες: "Ιωάννα Τσάτσου και το βιβλίο της: Ο αδελφός μου Γιώργος Σεφέρης", Εθνικός Κήρυκας Ν. Υόρκης, 1983. Θεατρικό: "Ελληνικός πυρετός. Επανάσταση του '21", τρίπρακτο (Αντίλαλοι, 1982). Διηγήματα: "Οι αντρειωμένοι", Α΄ βραβείο Λογοτεχνικού διαγωνισμού (περ. "Πειραϊκά Γράμματα", τ. 34).
Έχει διδάξει σε σχολεία στη Λήμνο, την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη (Αρχιεπισκοπής, Δήμος Κουήνς) και στο Ελληνο-αμερικανικό Γυμνάσιο Κορώνας, Ν. Υ. Διηύθυνε το περιοδικό "Παιδικοί αντίλαλοι" (1983-85) στην Κορώνα, Ν.Υ.

Κριτικές - ΠαρουσιάσειςΓιόλα Αργυροπούλου, Ο δασό-Γατος, Περιοδικό "Τηλέραμα", 30.5.2009

Ένα Αφήγημα για παιδιά από 7 ετών μέχρι και 107 ετών....

Ζητήστε το να σας το στείλουμε για ένα χρήσιμο δώρο

για αγαπημένα σας πρόσωπα...

τηλ. παραγγελίας: 210 8656731 κ. Πέτρο

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=138394

Το «ΥΦΟΣ» για τον καπετάν Νίκο από την εφημερίδα "Αμαρυσία"

2011-12-21T00:06:00.000-08:00

Η τοπική ημερήσια εφημερίδα "Αμαρυσία" έγραψε για το Αφιέρωμα του περιοδικού μας στον καπετάν Νίκο Καστάρα:

http://www.amarysia.gr/marousi/politismos/38764--lr-.html

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΜΑΡΟΥΣΙ

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011 10:02

Στον συμπολίτη μας καπετάν Νίκο Κωστάρα είναι αφιερωμένο ολόκληρο το 14ο τεύχος της τετραμηνιαίας επιθεώρησης στοχασμού, φιλοσοφίας και τεχνών «ΥΦΟΣ» που κυκλοφόρησε αυτόν τον χειμώνα.

Για τον πολυβραβευμένο καπετάνιο και λογοτέχνη συμπολίτη μας Νίκο Κωστάρα, γράφουν σ’ αυτό το τεύχος των 320 σελίδων, πάνω από 80 άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών, της πολιτικής, συνάδελφοί του ναυτικοί και άλλοι, οι οποίοι τον θεωρούν έναν ακούραστο πνευματικό εργάτη και μια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας.

Ξεφυλλίζοντας τον τόμο-αφιέρωμα του περιοδικού ΥΦΟΣ, ο αναγνώστης δεν μπορεί να μη σταθεί στις ταξιδιωτικές αναμνήσεις του καπετάνιου, από τις πρώιμες μέχρι τις ύστερες της δουλειάς του, αλλά και σε διάφορες επιφυλλίδες που έχει γράψει, συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά. «Στον κόλπο του Μεξικού», «Τα παιδιά του λιμανιού Βιζακαπατάμ Ινδιών» (που έχει βραβευτεί), «Το πέρασμα στη Σιγκαπούρη», η «Διέλευση από τη Διώρυγα του Παναμά», το «Γιαμαγκάτα, η καρδιά της Ιαπωνίας» και το «Κοντά στο παγόβουνο», αλλά και άλλα που θα χρειαστούμε πολύ χώρο για δημοσίευση, είναι κείμενα διαχρονικά και διαποτισμένα από τη θαλασσινή αλμύρα. Κείμενα που εκτιμώνται περισσότερο, εάν αναλογισθεί κανείς ότι ο συγγραφέας, ο καπετάν Νικόλας είναι ορεσίβιος στην καταγωγή και προερχόμενος από τη Γορτυνία.

Ενδεικτικά παρατίθεται μια παράγραφος από το αφήγημα «Κοντά στα παγόβουνα» γραμμένο τον «χειμωνιάτικο Ιούνιο του 1960 στο Βόρειο Ατλαντικό».

Γράφει ο καπετάν Νικόλας Κωστάρας: «Είναι νύχτα σιωπηλή και σκοτεινή και άδικα προσπαθούμε να διεισδύσουμε στα μουντά πέπλα της ομίχλης. Ένα πούσι υγρό και θολωμένο που λούζει με υγρασία τη λαμαρίνα του καραβιού και θαμπώνει τα φινιστρίνια της γέφυρας απλώθηκε στη θαλάσσια περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού. Μονάχα το μάτι του ραντάρ καταγράφει σε κηλίδες τις δικές του ανιχνεύσεις στον αόρατο ορίζοντα. Στο δικό του μάτι βασιζόμαστε και στη βοήθεια του Θεού και του Αγιοθαλασσίτη Άγιου Νικόλα. Τέτοιες στιγμές ο ναυτικός βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό, νοιώθει την παρουσία του, οραματίζεται το σπιτικό του και εκτιμά την αξία της ζωής. Η ζωή και ο θάνατος διασκεδάζουν τη τύχη του. Μια δοκιμασία είναι, μια δωρεά της μοίρας στον άνθρωπο. Άλλωστε η αγάπη για τη ζωή είναι το καλύτερο διαβατήριο για το θάνατο…».

Μεταξύ αυτών, που γράφουν επαινετικά για τον καπετάν Νικόλα λόγια, είναι ο Ηλίας Γιαννικόπουλος (διδάκτωρ Πανεπιστημίου Εδιμβούργου), ο Σαράντος Καργάκος (φιλόλογος - ιστορικός), ο Θεοφάνης Παπαχατζής (εκπαιδευτικός και συγγραφέας της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών), ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Δημήτρης Ανδριόπουλος, ο Βασίλης Κύρκος (ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών), ο Διεθνολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης Παναγιώτης Καραφωτιάς, ο πρώην υπουργός και βουλευτής Βύρων Πολύδωρας, ο Δημήτρης Μασούρης (μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και συνεργάτης της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ) και πολλοί άλλοι.

Άγγελος Πολύδωρος

«Ποιητικό Ημερολόγιο 2012» επιμέλεια - ανθολόγηση του Γιάννη Κορίδη

2011-12-18T02:34:00.000-08:00

ΤΕΧΝΕΣ - ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Για 17η συνεχόμενη χρονιά κυκλοφορεί το Ποιητικό Ημερολόγιο διατηρώντας μία παράδοση που το έχει πλέον μετατρέψει σε εκδοτικό θεσμό. Σε επιμέλεια - ανθολόγηση του Γιάννη Κορίδη. Κοσμείται με τρεις πίνακες του Βάσου Λυσσαρίδη.

Κάθε μέρα (ολοσέλιδη) περιέχει τις απαραίτητες ημερολογιακές πληροφορίες και ένα αντιπροσωπευτικό ποίημα Έλληνα δημιουργού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Δημιουργοί από το Μελέαγρο μέχρι το Διονύσιο Σολωμό, και από τον Κ. Γ. Καρυωτάκη μέχρι το Μανόλη Αναγνωστάκη, ανθολογούνται στο φετινό Ποιητικό Ημερολόγιο.
Το Ποιητικό Ημερολόγιο είναι μία ανθολογία ποίησης που κυκλοφορεί κάθε χρόνο. Δεν επαναλαμβάνονται τα ίδια ποιήματα και δεν προβάλλονται μόνο κλασικοί δημιουργοί, αλλά και σύγχρονα ονόματα, που επιβεβαιώνουν την εξελικτική πορεία της Ελληνικής Ποίησης.
( Ετήσια έκδοση
Άλλοι συντελεστές: Βάσος Λυσσαρίδης (εικονογράφηση σώματος και εξωφύλλου)
Θέμα: Ημερολόγιο, Ελληνική Ποίηση, Ανθολογία
Αριθμός Σελίδων: 392 / Εξώφυλλο: Μαλακό
Σειρά: Ποιητικό Ημερολόγιο / Αρ. Βιβλίου στη σειρά: 17 / Έτος Έκδοσης: 2011)
Σε αυτές τις δύσκολες εποχές η ποίηση είναι βάλσαμο για τις βασανισμένες ψυχές μας....

Η παρουσίαση του 1ου πρώτου τεύχους του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα,

2011-12-10T05:36:00.001-08:00

Μια μοναδική βραδιά είχαν οι φίλοι του Έναστρον που παρευρέθηκαν στο βιβλιοκαφέ μας το περασμένο Σάββατο στην παρουσίαση του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα, το πρώτο τεύχος του οποίου κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις μας. Η εκδήλωση πλαισιώθηκε με ένα αφιέρωμα, υποστηριγμένο από οπτικοακουστικό υλικό, στους τέσσερις μεγάλους ποιητές μας: Σολωμό, Παλαμά, Σεφέρη, Ελύτη, που επιμελήθηκαν ο Δημήτρης Στεφανάκης και η Τέσυ Μπάιλα. Εξαιρετική ήταν η απαγγελία ποιημάτων από τους ηθοποιούς Περικλή Λιανό και Όλγα Νικολαϊδου.

Καλοτάξιδον.........

Κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημα "Η ανάσα στο σβέρκο" της Νόρας Πυλόρωφ-Προκοπίου από τις εκδ. Ψυχογιός

2011-12-06T12:00:00.001-08:00

"Η ανάσα στο σβέρκο"
της Νόρας Πυλόρωφ-Προκοπίου

Μυθιστόρημα, σελ. 490

Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2011

Ανάμεσα στους Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο είναι και ο Άριστος, πατέρας της Λόης, ο ήρωας των μαχών ομορφάντρας που λαβώνει τις καρδιές των γυναικών. Τι κληροδοτεί όμως στα παιδιά του;

Πόσο τα σημαδεύει; και θα καταφέρει ποτέ η Λόη να ξεφύγει από το τέλμα όπου τη βούλιαξαν τα μικρά και τα μεγάλα οικογενειακά κρίματα;

Αυτοεξόριστη από κάθε μορφή αγάπης, προδίδει τον άντρα της νομίζοντας ότι έτσι ορίζει τον εαυτό της όπως αυτή θέλει και ότι δε θα αναγκαστεί και η ίδια, όπως η μητέρα της να υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα του έρωτα . Σημαδεμένη από πάθη και λάθη δέσμια του παρελθόντος των γονιών της θα παλέψει για φτιάξει έναν καινούριο εαυτό. Μόνο που ο έρωτας της κόβει το δρόμο , κι εκεί αρχίζει η τρέλα και η παραφορά.

Το τίμημα πρέπει να πληρώσει και πιο είναι το μερτικό της δικής της ευθύνης για τη δραματική κατάληξη;

Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, όπου η μοίρα των ηρώων διαμορφώνεται, παραβιάζεται και ισοπεδώνεται από τον έρωτα και από τη Μεγάλη Ιστορία, αυτή που κατευθύνει και κινεί τους ανθρώπους σαν άβουλα όντα σε ένα παράλογο θεατρικό έργο.

Νόρα Πυλόρωφ - Προκοπίου,

Η Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Διερμηνέων-Μεταφραστών του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Γερμανικά, Αγγλικά, Ιταλικά και Οικονομία. Εργάστηκε ως καθηγήτρια γερμανικής γλώσσας στο Ινστιτούτο Goethe, κυρίως σε τάξεις Ανώτατης Βαθμίδας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη διδασκαλία της μετάφρασης. Μετέφρασε από τα γερμανικά δύο μυθιστορήματα, μία ποιητική συλλογή, μία ανθολογία Γερμανών ποιητών και έναν τόμο διηγημάτων. Υπήρξε Βασική μεταφράστρια του λογοτεχνικού περιοδικού "Ausblicke" (1970-1979). Συνεργάζεται με το λογοτεχνικό περιοδικό "Εντευκτήριο".

ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Καθρέφτες θαμποί
Τέσσερις ιστορίες και μια αληθινή

Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ

Η νέα ποιητική συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη - Παρουσίαση στην Ελληνοαμερικανική Ένωση

2011-11-30T05:58:00.001-08:00


*Χρίσματα* Η νέα ποιητική συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη Η Ελληνοαμερικανική Ένωση, σε συνεργασία με την Κοινωνία των (δε)κάτων,παρουσιάζει τη νέα ποιητική συλλογή Χρίσματα του Νάνου Βαλαωρίτη. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011 στις 20:00, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι). Η νέα ποιητική συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη εκδίδεται με αφορμή τα ενενηκοστά του γενέθλια και αποτελεί δώρο του ποιητή και εκδότη Ντίνου Σιώτη στον «πατέρα, αδερφό, φίλο, μέντορα, σύντροφο». Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ποιήματα, γραμμένα από το 2005 ως το 2011, που διακρίνονται για τον χαρακτήρα έμμεσης επέμβασης στα τρέχοντα γεγονότα. Διαφέρει από τις προηγούμενες ποιητικές σειρές στο ότι έχει μια συντομογραφία σε ολιγόστιχα ποιήματα με λίγες συλλαβές. Η ελλειπτική αυτή φόρμα επιτρέπει να διαφανεί το χιούμορ και το κωμικοτραγικό δράμα της καθημερινής ζωής. Το εξώφυλλο κοσμεί σκίτσο φιλοτεχνημένο από τον ίδιο τον ποιητή με χρωματιστούς μαρκαδόρους και τον τίτλο «Ακίνητος». Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1921. Σπούδασε Φιλολογία και Νομικά στα πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου, Σορβόννης. Έχει τιμηθεί με το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1959, για τη συλλογή του Κεντρική στοά, με το Πρώτο Βραβείο το 1983, για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες, με το Βραβείο της Αμερικανικής National Poetry Association το 1996, με το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας το 1998, για το βιβλίο του Μοντερνισμός, πρωτοπορία και «Πάλι», με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη το 2004, και τέλος με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας το Δεκέμβριο του 2009, για το σύνολο του έργου του. Από το 1968 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια.	Ομιλητές Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Ελισάβετ Αρσενίου, Επίκουρος Καθηγήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Αντιγόνη Κατσαδήμα, δημοσιογράφος, επικοινωνιολόγος Μάνος Στεφανίδης, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωστής Τριανταφύλλου, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (2^ος όροφος) Μασσαλίας 22, Κολωνάκι

"Ο πολιτικός Σεφέρης" με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από τον θάνατο

2011-11-28T08:38:00.001-08:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο επιστημονικός σύλλογος Ένωση Ελλήνων Αποφοίτων Πανεπιστημίων στις ΗΠΑ,

(έτος ιδρύσεως 1952), έχει την τιμή να σας προσκαλέσει

στον ομιλία του καθηγητή κλασσικής φιλολογίας συγγραφέα κ. Γιώργη Γιατρομανωλάκη

με τίτλο

"Ο πολιτικός Σεφέρης",

με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από τον θάνατο

του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου 2011, ώρα 8.00 μ.μ.

στην αίθουσα του 8ου ορόφου της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, οδός Μασσαλίας 22, Αθήνα

Είσοδος ελεύθερη

«Ακυβέρνητες πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα στο ισπανόφωνο κοινό

2011-11-20T11:44:00.001-08:00

Της ΛΑΜΠΡΙΝΗΣ ΚΟΥΖΕΛΗ*

Οι Ισπανοί διαβάζουν Τσίρκα

Μια οµάδα τεσσάρων µεταφραστών υπογράφει µια φιλόδοξη έκδοση της τριλογίας «Ακυβέρνητες πολιτείες» µε την οποία συστήνεται πανηγυρικά ο έλληνας συγγραφέας στο ισπανόφωνο κοινό

Στην Ιερουσαλήµ, στο Κάιρο και στην Αλεξάνδρεια του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου κατά Στρατή Τσίρκα µυεί τους ισπανόφωνους αναγνώστες η µετάφραση της τριλογίας τουΑκυβέρνητες πολιτείες, η οποία µόλις κυκλοφόρησε στην Ισπανία. Πρωτοµεταφρασµένη στα ισπανικά από τον χιλιανό νεοελληνιστή Μιγκέλ Καστίγιο Ντιντιέ, η τριλογία του Τσίρκα τυπώθηκε στο Μπουένος Αϊρες στα τέλη της δεκαετίας του 1970, είχε όµως µικρή επιτυχία, δεν επανεκδόθηκε και δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ισπανία.

∆εν είµαστε λοιπόν ανακριβείς αν πούµε ότι η νέα µετάφραση, την οποία υπογράφει οµάδα γνωστών νεοελληνιστών και µεταφραστών της Ισπανίας και η οποία κυκλοφορεί από τον έγκυρο εκδοτικό οίκο Catedra, αποτελεί την πανηγυρική γνωριµία του Τσίρκα µε το ισπανόφωνο κοινό της Ευρώπης κατ’ αρχάς και του κόσµου στη συνέχεια.

Οι τέσσερις µεταφραστές, η Ιωάννα Νικολαΐδου, ο Μπιθέντε Φερνάντεθ Γκονζάλεθ, η Μαρία Λόπεθ Βιγιάλµπα (διδάσκοντες στον Νεοελληνικό Τοµέα του Τµήµατος Μετάφρασης και ∆ιερµηνείας του Πανεπιστηµίου της Μάλαγα) και ο Λεάντρο Γκαρθία Ραµίρεθ, από τη Σχολή Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστηµίου της Μαδρίτης, µοίρασαν µεταξύ τους τις σελίδες των τριών µυθιστορηµάτων του Τσίρκα µε πρωτότυπο τρόπο και δοκίµασαν να τα µεταφράσουν βάσει των φωνών της αφήγησης. «Ευθύς εξαρχής το εγχείρηµα τέθηκε ως συλλογική προσπάθεια, όχι µόνο λόγω του όγκου του έργου αλλά, κυρίως, χάριν της πολυφωνικότητάς του» εξηγεί στο «Βήµα» η Ιωάννα Νικολαΐδου, η οποία συνέταξε την εισαγωγή και είχε την επιστηµονική επιµέλεια του τόµου. «Οπως είναι γνωστό, στο καθένα από τα µυθιστορήµατα που απαρτίζουν την τριλογία εναλλάσσονται τα τρία αφηγηµατικά πρόσωπα που χρησιµοποιεί ο συγγραφέας, οι εστιάσεις και φωνές τους και καθεµιά διατηρεί τις ιδιαιτερότητές της. Για τον λόγο αυτόν η συλλογική µετάφραση ήταν εξαιρετικά ενδεδειγµένη εφόσον από τη φύση της θα εξυπηρετούσε και θα προέβαλλε την πολυφωνικότητα του έργου, ένα από τα σηµαντικότερα υφολογικάχαρακτηριστικά του».

Σηµαντική πρωτιά

Πέντε χρόνια διήρκεσε η διαδικασία της µετάφρασης. Σε πρώτο στάδιο, καθένας από τους µεταφραστές παρέδωσε µια πρώτη εκδοχή των κεφαλαίων που αντιστοιχούσαν στο δικό του αφηγηµατικό πρόσωπο. Σε δεύτερο στάδιο, δύο από τα µέλη της οµάδας διόρθωσαν και αναθεώρησαν αυτές τις πρώτες µεταφραστικές εκδοχές. Σε τρίτο στάδιο, και τα τέσσερα µέλη της οµάδας υπέβαλαν ο καθένας προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις για αµφιλεγόµενα σηµεία της µετάφρασης και στο τέταρτο και τελευταίο στάδιο της επιµέλειας συζητήθηκαν από κοινού και λήφθηκαν οριστικές αποφάσεις για τα πλέον επίµαχα ζητήµατα.

«Ο τρόπος εργασίας που ακολουθήσαµε υπήρξε σίγουρα επίπονος και βραδύς» οµολογεί η αιγυπτιακής καταγωγής µελετήτρια του Τσίρκα Ιωάννα Νικολαΐδου. «Πλην όµως, αυτήακριβώς η διαδικασία µάς οδήγησε σε ένα καλύτερο αποτέλεσµα, ενώ ταυτόχρονα έδωσετην ευκαιρία να εµπλουτίσουµε όλοι τις γνώσεις µας και να εντρυφήσουµε στην πολύτιµη εµπειρία της στενής συνεργασίας, της πειθούς και της συλλογικής απόφασης» εξηγεί, περιγράφοντας µια µεταφραστική µέθοδο η οποία µπορεί να µας υποδείξει τρόπους συλλογικής µετάφρασης και άλλων σηµαντικών έργων της µεταπολεµικής λογοτεχνίας µας που παραµένουν άγνωστα στο παγκόσµιο κοινό.

Η µετάφραση συνοδεύεται από πολυσέλιδη εισαγωγή για τον συγγραφέα και το έργο του και πλούσιες υποσηµειώσεις και, «δεδοµένης της εντελώς συλλογικής µεθόδου που ακολουθήσαµε, µπορούµε κάλλιστα να πούµε ότι και η επιµέλεια του τόµου ήταν συλλογική,αποτέλεσµα της συµβολής όλων των µελών της οµάδας» τονίζει η κυρία Νικολαΐδου.

Αξίζει να σηµειωθεί όµως και το εκδοτικό παρακείµενο στο οποίο εµφανίζεται η συγκεκριµένη έκδοση: µε τον αριθµό 441 η τριλογία του αιγυπτιώτη συγγραφέως αποτελεί το πρώτο έργο έλληνα λογοτέχνη που εντάσσεται στην περίζηλη σειρά Letras Universales των Εκδόσεων Catedra, η οποία κυκλοφορεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και περιλαµβάνει έργα µεγάλων συγγραφέων της παγκόσµιας λογοτεχνίας. Μολονότι αναρωτιόµαστε γιατί ο Καβάφης δεν βρίσκεται ήδη ανάµεσα στους συγγραφείς της σειράς, η πρωτιά του Τσίρκα δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

Κλείνοντας το Έτος Τσίρκα 2011, όπου τιμήθηκαν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του αλεξανδρινού πεζογράφου, το Megaron Plus οργανώνει την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου συζήτηση με θέμα «Ο Στρατής Τσίρκας στον κόσμο των ιδεών» με στόχο να προσεγγίσει τη λογοτεχνική προσωπικότητά του, την κίνησή του μέσα στον κόσμο των ιδεών, τις αποδοχές και τις αντιστάσεις του στα μηνύματα των καιρών, τα ιδεολογικά εμπόδια και τις προκαταλήψεις που συνάντησε, τη θέση του απέναντι στις αισθητικές και μορφοπλαστικές τάσεις της εποχής του, την πορεία του μέσα στις αγκυλώσεις που επέβαλε το κατεστημένο, το πώς αντιλαμβανόταν τη νεολαία, τη θέση του απέναντι στον οριενταλισμό κτλ.

Θα μιλήσουν οι Αλέξης Ζήρας, κριτικός λογοτεχνίας, Αγγέλα Καστρινάκη, καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Λίζυ Τσιριμώκου, καθηγήτρια Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο ΑΠΘ, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός λογοτεχνίας.

Στη συζήτηση θα παρέμβουν δίνοντας ένα προσωπικό χρώμα δύο παλιοί φίλοι του Στρατή Τσίρκα, ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος και ο κριτικός Δημήτρης Ραυτόπουλος.

*από το: http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=431053

Η ποίηση αντίδοτο στην κρίση μια επίκαιρη συζήτηση στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, το πρωί της 19ης Νοεμβρίου

2011-11-16T12:45:00.001-08:00

Ένα πρωινό γεμάτο ποιητικές αιχμές διοργανώνει ο Κύκλος των Ποιητών για τις 19 Νοεμβρίου στο κεντρικό αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

ο Νάνος Βαλαωρίτης

Σε μια γκρίζα πραγματικότητα, με τους αριθμούς, τους οικονομικούς δείκτες και τις στατιστικές να βασιλεύουν, οι ποιητές οργανώνουν το δικό τους «αντάρτικο» απέναντι στην κρίση, οπλισμένοι με στίχους και φαντασία. Άλλωστε και οι λέξεις που κινδυνεύουν να χάσουν το νόημά τους, χρειάζονται τους υποστηρικτές τους…

Ο Κύκλος Ποιητών διοργανώνει μια επίκαιρη συζήτηση με θέμα «Ποίηση και κρίση» στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, το πρωί της 19ης Νοεμβρίου. Προσκεκλημένοι είναι ορισμένοι από τους σημαντικότερους ποιητές μας: ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Τίτος Πατρίκιος και η Παυλίνα Παμπούδη θα διαβάσουν χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις ποιητικές συλλογές τους, ενώ οι καθηγητές Γιάνης Βαρουφάκης και Χαρίδημος Τσούκας και οι ποιητές Γιάννης Κακουλίδης και Γιώργος Μπλάνας θα κάνουν τις δικές τους εισηγήσεις.

Τη συζήτηση που αναμένεται να είναι ζωηρή, θα συντονίσει η δημοσιογράφος Όλγα Σελλά. Μην ξεχνάμε ότι οι ποιητές και οι διανοούμενοι που συμμετέχουν στην εκδήλωση, είναι γνωστοί για τις καίριες δημόσιες παρεμβάσεις τους.

Πληροφορίες: «Ποίηση και κρίση», στο κεντρικό αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, στις 19 Νοεμβρίου, ώρα: 11:00-13:00.

____________

*από το: http://www.clickatlife.gr/story/biblio/i-poiisi-kontra-stin-krisi?id=2091756

Κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημα του Τηλεμάχου Κώτσια με τίτλο "Ο χορός της Νύφης" από τις εκδ. Ψυχογιός

2011-10-26T08:13:00.000-07:00

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ
του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΚΩΤΣΙΑΣ
Μυθιστόρημα, σελ. 280
Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2011

Το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι τα χαράματα. Η Βίκυ έπεσε σε βαθύ ύπνο. Κάποια στιγμή άρχισε να συνέρχεται. Έντονες φαντασιώσεις τής δημιουργούνταν μεταξύ ύπνου και ξύπνου καθώς προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πού βρισκόταν. Το κλαρίνο ακουγόταν από απόσταση, σαν από κάποιο ραδιόφωνο. Ένιωσε να χορεύει ακόμα, να κολυμπάει στις γλυκές μελωδίες των ηπειρώτικων τραγουδιών. Είχε τώρα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι, προτού γεννηθούν, μέσα στην κοιλιά της μάνας τους γλεντούν με ηπειρώτικα τραγούδια.

Μια γυναίκα θερμή κι απρόβλεπτη, που δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή της. Ένας άντρας μετρημένος και διστακτικός. Θα βρουν άραγε το κοινό σημείο που ψάχνουν; Ένας μύθος με ηπειρώτικο άρωμα, από τα βάθη των αιώνων, θα τους προκαλέσει να εξερευνήσουν τα σκοτάδια που κρύβουν μέσα τους. Ωστόσο η απρόβλεπτη συμπεριφορά και η στιγμιαία απόφαση θα ανατρέψουν τα πάντα.

Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΩΤΣΙΑΣ γεννήθηκε το 1951 στα Βρυσερά της Δρόπολης, στη Βόρειο Ήπειρο. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως μεταφραστής στο Υπουργείο Εξωτερικών. Έχει εκδώσει συλλογές διηγημάτων, νουβέλες και μυθιστορήματα. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το Βραβείο του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ και του περιοδικού (ΔΕ)ΚΑΤΑ, και Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ.

δείτε και στο: http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1000894

100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη

2011-10-22T14:37:00.000-07:00

Τρεις νέες εκδόσεις με αφορμή τη γενέθλια

επέτειο του νομπελίστα ποιητή

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Φανταστείτε τον Οδυσσέα Ελύτη να κάθεται σε μια χαμηλή πολυθρόνα, με τα χειρόγραφα πλάι του. Το πλάι του είναι το πάτωμα. Πάνω εκεί αφημένα τα ακόμη ανολοκλήρωτα ποιήματά του. Τον βολεύουν -γιατί η ποίηση είναι αφόρητη χειρωναξία κι όχι αποκλειστικά ονειροφαντασία- τα μεγάλου σχήματος αναδιπλούμενα τετράδια, με σελίδες καντριγιέ, που τα ακουμπά στα γόνατά του.

Στη Villa Natacha με τους Ivar Ivask και Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ

Η ποίηση προσκυνά στον θεό της ή ο θεός της ποίησης καθίζει την ποίηση στα γόνατά του, όπως ο Αρθούρος Ρεμπό: «Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου/και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα/οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη/δραπέτευσα...».

Ακούγεται μουσική του Μότσαρτ, αυτού του μουσικού παιχνιδιού, γιατί τέτοιος υπήρξε ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας Μότσαρτ τού συνήθως αβίαστου στίχου, ο οποίος προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή τη λάμψη του ταλέντου και να μην την αφήσει να θαμπώσει, εκτός κι αν είχε τη θαμπάδα του ασημένιου τάματος. Παγανιστής και χριστιανίζων, συγγενικός μ' οτιδήποτε δεν έσβηνε με μια μονοκοντυλιά τη λέξη «αίνιγμα» και το παράγωγό της, τον επιθετικό προσδιορισμό «αινιγματικός». Αυτό το αίνιγμα και την αινιγματικότητά του ως θέαση και ως πράξη, αφού ουδέποτε έπαψε να είναι αίνιγμα, ο Οδυσσέας Ελύτης το είχε προικοδοτήσει με το όνομα της ηλιακής μεταφυσικής ή ρηματικά ειπωμένο να καταστήσει δήλον το αφανές.

Το δήλον της αφάνειας, όχι στην απόλυτη φωτοχυσία της ταύτισης πνεύματος και σώματος, αποπειρώνται να ξεκλειδώσουν και να πετάξουν μετά τα κλειδιά, για να φανεί το ελυτικό έργο καινοφανές, τρεις νέες εκδόσεις. Η αφορμή είναι η στρογγυλή επέτειος των εκατό χρόνων από τη γέννησή του. Θυμίζουμε: γεννήθηκε το 1911 και πέθανε το 1996. Οι δύο πρώτες εκδόσεις κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες: η συγκέντρωση σ' έναν τόμο τριάντα επτά συνεντεύξεων, από το 1942 ώς το 1992, με τον τίτλο «Συν τοις άλλοις» (συνοδεύεται από δίσκο ακτίνας με τη συνέντευξη στη «Μεγάλη Βρεταννία», στις 19 Οκτωβρίου 1979, με αφορμή τη βράβευση με Νομπέλ - εκδόσεις Υψιλον) και ο τόμος «Ο Ελύτης στην Ευρώπη», ο οποίος έχει «χτιστεί» με τις τριάντα τρεις εισηγήσεις των πρακτικών συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2006 στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης «La Sapienza» (εκδόσεις Ικαρος). Τον έχουν επιμεληθεί η Πάολα Μαρία Μινούτσι και ο Χρήστος Μπιντούδης.

Ομως, η έκδοση του έτους σηματοδοτείται και, αν θέλετε, σημαδεύεται από το λεύκωμα το οποίο ετοιμάζει (και πάλι) ο «Ικαρος» -όπου βρίσκεται συγκεντρωμένο σχεδόν το σύνολο του ποιητικού και δοκιμιακού του λόγου-, με τον ομιλητικό και εύηχο τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης: Ο ναυτίλος του αιώνα», που παραπέμπει στην ποιητική συλλογή αυτοβιογραφικού παφλασμού «Ο μικρός ναυτίλος». Εδώ τα μείζονα και τα ήσσονα γεγονότα του εικοστού αιώνα, με οδηγό τον ίδιο τον ποιητή, μέσα από κείμενά του ως διατυπωμένη γνώμη και ως άναρχη σκέψη, συνιστούν δρομοδείχτες και σηματωρούς. Μια σύγχρονη Οδύσσεια, η ζωή ενός ποιητή στις ακρογιαλιές του Ομήρου, ένα άξιον εστί στην Ελλάδα και στον απανταχού Ελληνισμό. Ενας μεγάλος Ελληνας ποιητής, γι' αυτό γλιστρά, σε κλάσμα δευτερολέπτου, το αβίαστο συμπέρασμα ότι εσαεί κι ένας μεγάλος διεθνής ποιητής. Την όλη επιμέλεια υπογράφει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, με τον τρόπο που μόνο αυτή γνωρίζει.

«Εμένα με καίει ο νέος Ελληνισμός, ο νέος ελληνικός μύθος», απαντούσε σε συνέντευξη και το εννοούσε. «Εχω δικαίωμα σαν Ελληνας ν' ανησυχώ για την ταυτότητά μου», έμπαινε τίτλος σε άλλη του συνέντευξη, λίγες μέρες αφ' ότου είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσαλονίκης. «Η αυθαίρετη και ηλίθια στο βάθος διάκριση ανάμεσα σε "εθνικόφρονες" και "προοδευτικούς" μπερδεύει, όπως συνήθως, τα πράγματα», διατυπώνει στην ίδια συνέντευξη.

Επιμένουν ορισμένοι ακόμη να τον χαρακτηρίζουν ποιητή του Αιγαίου; Ναι, αγάπησε το Αιγαίο, όμως αγκαλιάζοντας τα νησιά του σαν να ήταν δικά του παιδιά αφού φυσικά παιδιά δεν απέκτησε ποτέ. Κατά δήλωσή του δεν ήθελε να εγκαταλείψει ποτέ τη φοιτητική ζωή, γι' αυτό και το ελαχίστων τετραγωνικών διαμέρισμα της οδού Σκουφά δεν αποτελούσε επικοινωνιακό άλλοθι, αλλά στάση ζωής. Του ολίγου και του αναγκαίου άνθρωπος, απόλυτα ξύπνιος και διαυγής: «Τι πάει, δηλαδή;», συνέχιζε με ερώτηση, μετά από αυτό το δικό μας σύντομο σχολιαστικό στάσιμο: «Οτι τον αγαπούν μόνον οι εθνικόφρονες, που ξέρουμε πολύ καλά ότι ενίοτε τους συμφέρει απλώς να τον αγαπούν; Σ' εμένα η πίστη στον Ελληνισμό είναι κάτι άλλο. Συνυφασμένο αναμφισβήτητα με την παράδοση. Αλλά και εδραιωμένο στο παρόν. Πιστεύω πως ο μικρός λαός που είμαστε και οι άλλοι μικροί λαοί δεν είναι το ίδιο πράγμα».

Πολλά πλην και ένα συν

Τι τέλος πάντων είμαστε; Υπάρχει ένα εν γενέσει συμπέρασμα, διατυπωμένο με τα συμφραζόμενα του τέλους της δεκαετίας του '70. Και είναι πολύ σαφές: «Είμαστε γεμάτοι ελαττώματα, σύμφωνοι, έχουμε όμως κοντά στα πολλά πλην και ένα συν απέναντι στους άλλους που είναι μοναδικό». Ποιο είναι αυτό; «Οι ξένοι το καταλαβαίνουν περισσότερο από εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και ή μας ζηλεύουν, όπως οι γείτονές μας, ή μας φοβούνται και δεν εννοούν να μας αφήσουν να σηκώσουμε κεφάλι, όπως απαξάπαντες οι Δυτικοί». Επίκαιρα, μα πολύ επίκαιρα δεν σας φαίνονται όλα αυτά; Ο λόγος στον ποιητή, χωρίς άλλη διακοπή: «Το έδειξαν με την αισχρή στάση τους απέναντί μας και στα χρόνια της Μικρασιατικής εκστρατείας και στις ημέρες μας με την Κύπρο. Αφήνω ότι η ιστορία αυτή είναι βαθύτερη και, άμα την ξεσκαλίσεις, θα φτάσεις ώς τις Σταυροφορίες και ώς το Σχίσμα. Μόνιμη επιδίωξη της Δύσης ανέκαθεν ήταν να μας χωρέσει τα δυο πόδια στα δικά της παπούτσια. Και να που τα καταφέρνει στις ημέρες μας. Από δω κι εμπρός θα περπατάμε με το ένα πόδι στην ΕΟΚ και με το άλλο στο ΝΑΤΟ». Ούτε προφήτης να ήταν.

Μα, το γεγονός ότι η ποίηση μιας μικρής χώρας υπερβαίνει τα σύνορά της δεν είναι διαβατήριο για να περάσει στα «σαλόνια» των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων των αποφάσεων; Καθόλου. Η αυτογνωσία του Οδυσσέα Ελύτη τσακίζει κόκαλα: «Νιώθω κάθε μέρα την πνευματική μας υπόσταση ν' αλλοιώνεται, καθώς διοχετεύεται μέσα στο μεγάλο, αδηφάγο χωνευτήρι του Βορρά. Μερικοί ανόητοι -δεν διστάζω να το πω- συνάδελφοι βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι, χάρη στην Κοινή Αγορά, το έργο τους θα περάσει με μια μεταφρασούλα και θα γίνει παγκόσμιο. Τίποτα δεν θα γίνει. Και οι ίδιοι, στην προσπάθειά τους να γίνουν ευκολομετάφραστοι, θα χάσουν και το γλωσσικό τους αίσθημα. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθημερινά, κυκλοφορούν μεταποιημένα πνευματικά προϊόντα απ' όλο τον κόσμο. Επιπλέουν για μερικές εβδομάδες κι ύστερα καταποντίζονται στον Καιάδα της ανωνυμίας».

«(...) Πώς να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι;», αναρωτιόταν ρητορικά στην ομιλία που εκφώνησε κατά τη διάρκεια της απονομής του Βραβείου Νομπέλ στη Σουηδική Ακαδημία. «Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20% ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από τη μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι. Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ' αυτή την έλλειψη -αν ανεβούμε την κλίμακα- σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης.

»Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Οταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή».

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=22/10/2011&id=319797

Οδυσσέας Ελύτης

Το έργο του Οδυσσέα Ελύτη στις Εκδόσεις Ίκαρος

www.ikarosbooks.gr

«Ποιητές του σήμερα συνομιλούν με τον Οδυσσέα Ελύτη…»

2011-10-21T09:54:00.001-07:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ :

(24 Οκτωβρίου 2011, ώρα: 17:30, στον IANO)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...

2011-10-07T13:19:00.001-07:00

* Πλούσιο σε ύλη με κείμενα, άρθρα αλλά και με αναμνήσεις του ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...

Με συνεργασίες συγγραφέων, ναυτικών αλλά και φίλων του καπετάνιου από την μακρινή Αυστραλία γράφουν για τη ζωή και το συγγραφικό έργο του που δημοσιεύει εδώ και πολλά χρόνια στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο τόσο εδώ όσο και στην αλλοδαπή...

Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....

ΑΡΜΕΝΊΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

"ΜΠΑΡΜΠΑ-ΧΡΗΣΤΟ"

ΜΕ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΩΣΤΑΡΑ

Tον καπετάνιο Νικόλαο Κωστάρα τον γνωρίζω πάνω από δυο δεκαετίες και παρακολουθώ το συγγραφικό έργο του. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ και τα κείμενά του πλούτιζαν τις σελίδες μας. Παράλληλα κάναμε και εκπομπές στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Μαρκόπουλου, παρουσιάζοντας τη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το καλοκαίρι του 2009 πρότεινα στον καπετάν Νικόλα να κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Λογοτεχνικό περιοδικό ΥΦΟΣ για το έργο του.

Η αφορμή δόθηκε από τη δεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση» και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».

Ακολούθησε και τρίτη συνέντευξη και πάλι στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ηλίας Γιαννικόπουλος: «Ο καπετάνιος είναι ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης και μια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας».

Οι συνεντεύξεις αυτές είναι αποστάγματα όλης της βιοθεωρίας του, επιτομή όλων των «πιστεύω» του. Εκεί εκφράζονται απερίφραστα όλες οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον κόσμο. Και κατά τη γνώμη μου τόσο οι συνεντεύξεις όσο και τα κείμενα του καπετάν Νικόλα θα έπρεπε να διαβαστούν από όλους, ειδικά τούτες τις δύσκολες στιγμές που βιώνει το έθνος μας.

Πάνος Σ. Αϊβαλής

εκδότης, δημοσιογράφος

Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΦΥΓΗΣ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ;

2011-09-13T14:52:00.000-07:00

Του Πάτροκλου Λεβεντόπουλου*

         Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ,ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΦΥΓΗΣ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ;

Η απόπειρα να ασχοληθεί κανείς μετέτοια ερωτήματα ενέχει εξ αρχής tονκίνδυνο να καταλήξει με περισσότερα ερωτήματα στον επίλογο της διερεύνησής τουκαι να κληθεί να επανεξετάσει το τιείναι αυταπόδεικτο και τι αποτελεί αυθαίρετο αξίωμα της προσωπικής τουεκτίμησης. Κατ αρχήν « η κρίση τηςγλώσσας στην ποίηση και η κρίση της ποίησης στην γλώσσα» αποτελεί μια γενικήεπισήμανση για την συμπεριφορά της γλώσσας και της ποίησης κι όπου το έναφαινόμενο δεν αποκλείει το άλλο, αλλά είναι εξ ίσου προφανές ότι δεν αποτελούνσυγκοινωνούντα δοχεία.
Η κρίση της γλώσσας στην ποίηση είναι αναπόφευκτη αφού ηποίηση επιλέγει από το γλωσσικό ιδίωμα και διαμορφώνει τα δικά της αισθητικάκριτήρια. Στην ποίηση, σαν φορέας αισθητικής στάσης και κριτικού στοχασμού, η γλώσσααπεκδύεται από πολλά συμβατικά της στοιχεία και λειτουργικούς της κανόνεςπου θυσιάζονται στο όνομα ενός απόλυταυποκειμενικού λόγου, συχνά αλληγορικού και μορφολογικά αμφίσημου και εξεζητημένου που φιλοδοξεί να ενεργοποιήσει το μεθυστικό ελιξίριο μιας αυθεντικής δημιουργικής γραφής. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη ενός τέτοιουυψηλού στόχου είναι η επίτευξη μιας πολυδιάστατης εκφοράς του λόγου που ενώ διατηρεί αναγνωρίσιμη την συμβατική του δομή,ταυτόχρονα την υπερβαίνει και οδηγεί σε απρόβλεπτα σημασιολογικά πεδία. Η κρίση της γλώσσας στην ποίηση δεν μπορεί ναείναι ανεξάρτητη από τα φιλολογικά γούστα της εποχής και τα αισθητικά ήκαταναλωτικά ιδεώδη που υποβάλλουν την γλώσσα σε αλλεπάλληλα Josephash test αντοχής και πειρασμούς δελεαστικήςευκολίας αλλά και καταιονισμούς κακόγουστηςφαντασμαγορίας με ανεπιφύλακτους πλέον σήμεραεμπορικούς προσανατολισμούς.
Και ναι μεν όλοι γενικά δέχονται ότι η κρίση στην ποίηση σοβεί, κανείς όμως δενμπορεί εύκολα να αγνοήσει ένα αντίθετορεύμα, ότι ολοένα και περισσότεροιάνθρωποι στις ημέρες μας καταφεύγουν στην παραμυθία του ποιητικού λόγου για νακαταθέσουν το υπαρξιακό η αισθητικό τους σχόλιο σαν αντίδραση στα συνεχώςσυσσωρευόμενα αδιέξοδα της εποχής μας. Η ποίηση στο 21^ο αιώνα αν καιδιακριτικά παραγκωνισμένη από τα φώτα της δημοσιότητας, πέραν του ότι έχεικαταφέρει να διατηρήσει την αίγλη της στους στενούς κύκλους των εκλεκτών και επαϊόντων,παράλληλα φαίνεται ότι ασκεί και μιαδιαχρονική γοητεία σε αδιευκρίνιστο αριθμό προσήλυτων που όψιμα αναγνωρίζουνε σαυτήν το υποκειμενικό αντίδοτο μιας ολοένα αυξανόμενης δυσφορίας από τηνπεριρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα όπου αξιολογούνται ισότιμα εμπορεύματακαι άνθρωποι .
Εν τούτοις, μια τέτοια διαπίστωση εξοβελίζεται εκ προοιμίου σαν άκαιρη και αναχρονιστική. Μιαειδική παράπλευρη απώλεια της υποτιθέμενης ποιητικής κρίσης είναι και η δημιουργία συνδρόμων πρόωρης αυτοσυντήρησης και αυτολογοκρισίας σεπολλά υποσχόμενους ποιητές που αποστειρώνουν τον προβληματισμό τους απόοιοδήποτε κοινωνική αναφορά η σχόλιο γιαμείζονα ιστορικά δρώμενα, ενδεχομένως προς αποφυγή εντυπώσεων ότι ασκούνστρατευμένη ποίηση. Αντίθετα η ατέρμονη ομφαλοσκόπηση αξιολογείται καθ όλαέγκριτη και θεμιτή και προδιαγράφει μια a priori αποδοχή.
Η ποίηση σαν το απόλυτο εκφραστικόμέσο, στην ιδανική της εκδοχή μπορεί να καταγράψει με γλαφυρότητα το συλλογικόασυνείδητο μέσω της ατομικής κατάθεσηςκαι του προσωπικού βιώματος του ποιητή. Ανκαι δεν διεκδικεί την πολιτική εξουσίαπαρά σαν ιδεαλιστική φαντασίωση πλατωνικής ονειροπόλησης, μπορεί να αποτελέσειέστω και με τον παρακινδυνευμένο υποκειμενισμό της έναν αυθεντικό ανθρώπινοαντίλογο απέναντι στο αντίπαλο δέος τουκυνισμού και τη ακαλαισθησίας μιαςκαταναλωτικής κοινωνίας, όπου η κρίση στην ποίηση μπορεί γενικότερα να εκληφθείσαν κρίση του γενικότερου τρόπου ζωής και αξιών. Μιας εποχής της οποίας το μόνο μέλημα της εξουσίας είναι η μεγιστοποίηση τηςαπόδοσης του οικονομικού δείκτη του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού μονοθεϊσμού. Η κρίση της ποίησης στην γλώσσαενδεχομένως υποδηλώνει την ανεπάρκεια της γλώσσας να ανταποκριθεί στις αυξημένες εκφραστικές ανάγκες μιαςσυγκινησιακά φορτισμένης σύγκρουσης λόγω διαλεκτικής ολιγωρίας, συναισθηματικούευνουχισμού η κοινωνικού μαρασμού, μακρόχρονες συνέπειες μιας συστηματικήςυποβάθμισης της γλώσσας.
Μια κρίσηγενικά προϋποθέτει σύγκρουση παλαιότερωνκαι νεώτερων ανταγωνιστικών δυνάμεων που σφετερίζονται ζώνες επιρροής ως την τελική τους επικράτηση.Η περιθωριοποίηση της ποίησης τις τελευταίες δεκαετίες ταυτόχρονα τηνπροστάτεψε από απροσχημάτιστους συμβιβασμούς και παρεμβάσεις πολιτιστικήςυποβάθμισης αφού δεν κρίθηκε ως ο κατάλληλος δίαυλος εκτόνωσης μαζικής έκφρασης από τα ΜΜΕ κι αν κάποτε είπε ο ποιητήςνα γευόμαστε την εποχή μας με τα φλούδια και τα κουκούτσια της, σύντομαδιαπιστώσαμε ότι θα πρέπει να συμβιβαστούμε και να ζούμε και με τα απορρίμματάτης.
Μπορούμε να μιλάμε για κρίση της ποίησης στη γλώσσα η της γλώσσας στηνποίηση όπως μπορούμε να αναφερόμαστε στην κρίση της πραγματικότητας, εννοώνταςμια μερική πραγματικότητα όπου ο άνθρωπος ως μέρος της εξυψώνεται η καταπίπτειως υποκείμενο και επηρεάζει την ασυνείδητη πραγματικότητα που μεταβάλλεται σεαντικείμενο αυτού του υποκειμένου. Η ποίηση παραδοσιακά μπορεί να άπτεται τουαισθητού και ταυτόχρονα να διαλογίζεταιμε μια υπεραισθητή πραγματικότητα. Απότην φύση της μπορεί να βρίσκεται σε συνεχή κρίση και να αντιπαλεύει κάθεεγκάθετη πραγματικότητα στην γλώσσα ηαλλιώς όπως ο Puskin η ο Marlowe να ξιφουλκεί εναντίον της και να τηναμφισβητεί μέχρι θανάτου. Σε κάθεπρωτογενή κρίση είτε στην ποίηση είτεστην γλώσσα δεν διακυβεύεται οριστικά ούτε το μέλλον της ποίησης ούτε ηεπιβίωση μιας γλώσσας, αλλά κυρίως η πνευματική ευδαιμονία μιας κοινωνίας και οαυτοκαθορισμός της σαν υπαρξιακό αίτημα στηνπαράδοση και το πολιτιστικό γίγνεσθαι μιας εποχής και στην ιστορία τουπολιτισμού. Η γλώσσα σαν αδιάψευστος μάρτυς αισθητικής στάσης και αντίληψης του κόσμου, μπορεί να αρθρώσει ένα ώριμοκοινωνικό αίτημα ή μια απωθημένη εθνική εμμονή με την γλαφυρότητα που αρμόζεισε μεγάλα ποιητικά έργα. Στα μεγάλα έπη αποθησαυρίστηκε και διεσώθη ο λεξικός πλούτος μιας γλώσσας καικαταγράφτηκε στο γλωσσικό ασυνείδητο τωνλαών που έτσι διαφύλαξαν μια γλωσσική παράδοση αιώνων, ενώ τα κείμενα συνέχισαννα είναι γενικά κατανοητά σε ένααξιόλογα ευρύ κοινό.
Η γλώσσα με τακτούς εφηβικούς κύκλους κυοφορεί την ποίηση στοπαρθενικό βλέμμα της αναψηλάφησης του κόσμου από την εκάστοτε νέα γενιά, σε μιακρίση ζωτικότητας και αμφισβήτησης τωνπάντων που αν και συνήθως εξαντλείται στα χρονικά της όρια, μπορεί με τηνεπιφοίτηση του ταλέντου μιας ιδιοφυίας να κάνει την υπέρβαση και να αναβαθμίσει ριζικά μια συγκεκριμένη γλώσσαεμπλουτίζοντας το λεξιλόγιό της και διευρύνοντας σημαντικά το νοηματικό και σημειολογικό της πεδίο. Αςμην λησμονάμε ότι ο WilliamShakespeareδιαμόρφωσε και ανάπλασε την Αγγλική γλώσσα στην ιδανική εκδοχή των σημερινώντης δυνατοτήτων. Η γλώσσα στην ποίηση κάποτε ασφυκτιά όταν ο ποιητής υιοθετείένα ρεαλιστικό ύφος αιτιοκρατικήςλογικοφάνειας χωρίς ταυτόχρονα να υπονομεύει συνειδητά αυτήν του την επιλογή ή χωρίς να τη στηρίζει με άλλο ριψοκίνδυνο επιχείρημα πριν καταφύγει στο μέγα άλλοθι της αλαζονικήςαυθεντίας.
Ο ποιητής που καταφάσκει άκριτα την εξουσία η επιτηδευμένασυγκατανεύοντας σιωπά στις εξόφθαλμες παραβάσεις και τα εγκλήματά της, είναιπολλαπλά υπόλογος για την καταστολή του πηγαίου συναισθηματικού διαφωτισμού πουέμμεσα μεν, αλλά δραστικά, αποτελεί τοκύριο λειτούργημα της ποίησης. Βέβαια μια γλωσσική κρίση σαν συναισθηματικήεπιπλοκή αγανάκτησης μπορεί να προκαλέσει προσωρινό χάος σε μια κοινωνία αλλά ταυτόχρονα οξύνει τοπνεύμα της επαναξιολόγησης των ανθρώπινων αξιών, ασκώντας μια ανιδιοτελή καισυχνά ακούσια εποπτεία στα πολιτιστικά δρώμενα, τα οποία εκθέτει σ άπλετο φως.Καταγγέλλοντας πιθανή απόπειρα εκμετάλλευσηςκαι χειραγώγησής τους η γλώσσα λειτουργεί σαν έναυσμα αφύπνισης. Στην γλωσσικήκρίση συχνά αναδεικνύεται η σύγκρουση μιας λόγιας και μιας δημώδους γλώσσας που στην ποιητική σύνθεση τείνουν να συμφέρονταιανταγωνιστικά ,να εμπλουτίζονται αμοιβαία και ακούσια αναζωογονημένες ναγονιμοποιούνται. Η γλώσσα της ποίησης σαν την καταλυτική σφεντόνα του Δαυίδ φιλοδοξεί να αποτελέσει έναομοιοπαθητικό αντίδοτο ναρκισσιστικής αυταρέσκειας αλλά και αισθητικήςαντίστασης και αντίρρησης σε κάθεεκσυγχρονιστικό project επηρεασμού, καταστολής και παθητικής ομογενοποίησηςτου δημιουργικού πνεύματος αλλά και να επισκιάσει τον άναρθρο πρωτογονισμό τηςbody language και την άψυχη ταξική χλιδή της κοινωνίας του θεάματος. Η ποίησηδεν δημιουργεί αλλά εκθέτει μια υπολανθάνουσα κρίση σε γλωσσική δοκιμασία καισυντελεί στην υπέρβαση της κρίσης χωρίς να αξιώνει αντισταθμιστικά οφέλη γιατην προσφορά της. Κάθε σύγκρουση της ποίησης στην γλώσσα η της γλώσσας στηνποίηση μπορεί να αποβεί επ’ ωφελεία της ποίησης εφ όσον μια κοινωνία ανθρώπωνδεν έχει τελείως αλλοτριωθεί ούτεαπεμπολήσει την πολιτιστική της παράδοση άνευ όρων στις πολύχρωμες σειρήνες τουlifestyle της ομογενοποιημένης παγκοσμιότητας.
Η κρίση της ποίησης στην γλώσσαόπως πχ , η κρίση της επιβολής μιας λογίας απέναντι σε μια καθομιλουμένη είναι συχνά μόνο το προοίμιο μιας βαθύτερηςκοινωνικής σύγκρουσης με ευδιάκριτες πολιτικές προεκτάσεις. Όμως το στοιχείοτης νεωτεριστικής ανανέωσης προς άρση της κρίσης δεν αξιοποιείται πάντα ωςπρονόμιο της επιβολής μιας γλώσσας στην άλλη αλλά με τον αμοιβαίο η έστω μεταχρονολογημένοτους συμβιβασμό και την συνύπαρξή τους σε διαφορετικά πεδία της γλώσσας όπωςκατ εξοχήν στην ποίηση. Σήμερα, θαμπορούσε κάποιος να πει, ότι η γλώσσα δεν πάσχει τόσο από βίαιες εξωτερικέςπαρεμβάσεις και αποκλεισμούς διαλέκτων, όσο από την απαξίωση της από τουςφορείς της τηλεπικοινωνιακής πολιτικής αλλά και από την σταδιακή της υποβάθμισηαπό γενιές νέων ανθρώπων που αποδεικνύονταιγλωσσικά οροθετικοί στην ανάπτυξη άκριταεδραιωμένων πεποιθήσεων για την άνευ όρων προτεραιότητα της τεχνολογίας. Ησημερινή τεχνολογία προάγει πλέον αυτόνομα την ιδεολογία της και τονεξαρτημένο της λόγο, όμως μόνο η ψυχούλατου ποιητή ξέρει αν κάποτε ,αφού έχει βιώσει την υπέρτατη προσωπική κρίση ,θααξιωθεί τελικά για το θαύμα της αποκάλυψης της ποιητικής του γλώσσας.
Η κρίση της γλώσσας στην ποίηση αποτελεί τουπαρξιακό κι αισθητικό μέλημα του ποιητή και όπως λέει ο Shelley « Most wretched men are cradled into poetry by wrong‑ They learn in suffering what they teach in song.» Η ποιητική αλήθεια εξαργυρώνεται σαν ανθρώπινη αλήθεια πέραν του καθιερωμένουαισθητικού πεδίου για να αναμοχλεύσει μια βαθύτερη ανάγκη της υπαρξιακής μαςδιαίσθησης η επιβεβαίωση μέσου του ποιητικού λόγου της θείας μας υπόστασης.Εκεί μπορεί ο ποιητής να προβλέπει μια λανθάνουσα η επερχόμενη κρίση. Συχνά νοιώθειαδύναμος και βουβός να αντιδράσει και πάσχει διπλά για την κοινωνική και πολιτιστικήαθλιότητα της. Και πάλι ο Shelley υπερθεματίζει «Poets are the hierophants of an unapprehended inspiration, the mirrorsof the gigantic shadows which futurity cast upon the present» και ακόμα παραπέρα «Poets are the unacknowledged legislators of the world.» Ηποίηση είναι συνυφασμένη με την κρίση, ζει με την κρίση και δεν κινδυνεύει απόαυτήν. Είναι κρίση-σύγκρουση, κρίση-κριτικής, συμφέρεται με την εικονικήπραγματικότητα. Η κρίση της ποίησης στην γλώσσα μπορεί να είναι κρίσησυνείδησης η αισθητική αμηχανία, ακόμα και ηθικό δίλημμα που διχάζει τηναισθητική επιλογή του ποιητή. Κι αν κάποιος σχολιάσει ότι η ποίηση περιχαρακωμένη στον εαυτό της έχει συρρικνωθεί στις μέρες μας,του παραθέτω τις παρακάτω σκέψεις :« Scienceisforthosewholearn;poetryforthosewhoknow»JosephRouxMeditations ofaParishPriestκαι « It’s difficult to get the news from poets ; yet men die miserably every day for lack of what is found there». WallaceStevens.

Quotations : 1Shelley : Η πλειοψηφία των ταλαιπωρημένωνανθρώπων γαλουχούνται από την ποίηση λανθασμένα: Αυτό που διδάσκουν στουςάλλους σαν τραγούδι, οι ίδιοι το μαθαίνουν με τα δικά τους βάσανα.

2 Shelley : Οι ποιητές είναι οι ιεροφάντες μιας πρωτόγνωρης έμπνευσης, οι καθρέφτες των γιγάντιων σκιώνπου το μέλλον ρίχνει πάνω στο παρόν, είναι οι ουσιαστικοί νομοθέτες του κόσμου.

3 Joseph Roux :Η επιστήμη είναι κατάλληλη γι αυτούς που μαθαίνουν, η ποίηση γι αυτούς πουγνωρίζουν.

4 Wallace Stevens : Είναι δύσκολο να μάθουμε τα νέα από τουςποιητές ,όμως πολλοί άνθρωποι πληρώνουν με την ζωή τους κάθε μέρα γι αυτό που μπορούν να βρουν στην ποίηση.

--------------
*Εισήγηση από το Συμπόσιο Ποίησης Πάτρας 2011
patroclosleventopoulos@yahoo.gr

Γιώργος Αλέξανδρος Mαγκάκης: "Γράμμα μέσα σε μια μποτίλια"

2011-09-06T12:19:00.000-07:00

Στη Μνήμη του Ευπατρίδη, Ανθρώπου και Πανεπιστημιακού Δασκάλου

O Γιώργος Αλέξανδρος Mαγκάκης συνομιλεί με τον Πάνο Αϊβαλή και την Γιώτα Φιορεντίνου*

"Γράμμα μέσα σε μιαμποτίλια"

Πολύ όμορφα και άριστα φιλοτεχνημένα καδράκια με ζωγραφιές πάνω σε ξύλο, μια πίπα ξύλινη ακουμπισμένη στο γραφείο του. "Aυτά που βλέπεις τα έφτιαξα μέσα στη φυλακή." Mας εξομολογήθηκε ο καθηγητής Γιώργος - Aλέξανδρος Mαγκάκης. Aρχίσαμε λοιπόν να συνομιλούμε γυρίζοντας το χρόνο πίσω 30 περίπου χρόνια. Kαι κατά περίεργο τρόπο ο Γιώργος Aλέξανδρος Mαγκάκης λέει χαρακτηριστικά ότι τα τρία χρόνια που έζησε στη φυλακή δεν θα τα άλλαζε με τίποτε γιατί υπήρξε η πιο δημιουργική περίοδος της ζωής του.

- Aς κάνουμε λοιπόν ένα ταξίδι στο παρελθόν χρησιμοποιώντας τη μηχανή τουχρόνου του μυαλού σας κύριε Mαγκάκη, και να πάμε στην εποχή του 1969, πουμπήκατε στη φυλακή;

Γ.A.Mαγκάκης.: Έζησα τρία χρόνια στις φυλακές. Συνελήφθηκα τον Iούλιο του 1969, γιααντιστασιακή δράση εναντίον της χούντας και απολύθηκα τον Aπρίλιο του 1972.Yπήρξε μια πολύ σκληρή χρονική περίοδος της ζωής μου, αλλά αφάνταστα γόνιμη. Mοιάζειπερίεργο αλλά… όταν αντέξεις κάτι τέτοιες δοκιμασίες και δε σε λυγίσουν, ώστενα σου αφήσουν ανεπανόρθωτα τραύματα, ή σου κάνουν άλλες συμφορές, και τιςαντέξεις, τότε σου βγαίνει σε καλό! Πρώτον, σου τονώνουν την αυτογνωσία σου.Ξέρεις ποιος είσαι . Επειδή είναι δύσκολες καταστάσεις, δοκιμάζονται τα μέταλλάσου, και ξεχωρίζεις τον εαυτό σου, που αντέχεις, πως αντιδράς, που είσαιαδύνατος…

Για μένα η περίοδος της φυλακής αυτά τα τρία χρόνια, ήταν μια δοκιμασία που δενθα την άλλαζα σήμερα με τίποτα. Yπήρξε μια πνευματικά δημιουργική περίοδος.Mοιάζει περίεργο, αλλά στις φυλακές αυτά τα τρία χρόνια, έγραψα πολύ. Άλλοτε σεκελιά, άλλοτε σε θαλάμους. Eπειδή ήμουν ατίθασος κρατούμενος, έβγαζαανακοινώσεις απ' τις φυλακές, διαμαρτυρίες, τροφοδοτούσα τη διεθνή δημοσιότηταμε θέματα εναντίον του καθεστώτος, γι' αυτό με μεταφέρανε πολύ συχνά και έτσιείχα την ευκαιρία να γνωρίσω πολλές φυλακές. Πρώτη γνωριμία ήταν με τιςφυλακές Aβέρωφ που έχουν κατεδαφιστεί τώρα. Aπό κει πήγα στο Eπταπύργιο, στονKορυδαλλό, από τον Kορυδαλλό στις φυλακές Tρικάλων, και στο νοσοκομείο φυλακώνπου ήταν στην Aθήνα.

Kατά κάποιο τρόπο συνέχισα το δικηγορικό μου λειτούργημα. Eμείς οι πολιτικοίκρατούμενοι είχαμε πολύ καλές σχέσεις με τους άλλους κρατούμενους, γιακατηγορίες ποινικού δικαίου. Eίχαμε πολύ αγαθές σχέσεις και αυτό οφειλότανστο ότι εμείς δεν τους αισθανθήκαμε ποτέ αλλιώτικους από εμάς. Tουςαισθανθήκαμε πολίτες σαν και μας που υπέφεραν. Δικαίως ή αδίκως, δεν ήταν ο ρόλοςμας να τα κρίνουμε αυτά. O ρόλος μας ήταν να συμπαρασταθούμε σαν συνάδελφοιστην ουσία που είμασταν.

Aυτό είχε ως αποτέλεσμα να αισθανθούν πολύ γρήγορα κοντά μας οι ποινικοί κρατούμενοι, γιατίένιωθαν κατά κάποιο τρόπο ότι δεν ήταν "απόβλητοι" από την κοινωνίακαι δημιουργήθηκε μια πολύ στενή σχέση. Πολλοί από αυτούς, οι υπόδικοι κυρίως, είχανδιάφορα προβλήματα και ερωτήματα και ερχόντουσαν σε μένα, για να τους βοηθήσω-γνωρίζοντας ότι ήμουν νομικός και Kαθηγητής στο Πανεπιστήμιο- και εγώπροσπαθούσα όσο μπορούσα να τους προσφέρω τη βοήθειά μου δίνοντάς τουςσυμβουλές και υποδείξεις στα θέματα που τους απασχολούσαν. Eτσι δημιούργησαπολύ καλές φιλικές σχέσεις με πολλούς.
Mερικές από τις φιλίες που γεννήθηκαν έτσι, υπήρξαν από τις πιο πολύτιμεςφιλίες της ζωής μου.
Στις φυλακές λοιπόν εγώ ασκούσα το δικηγορικό μου επάγγελμα δίνοντας νομικέςσυμβουλές και όταν κάποια ώρα, ήρθε η εποχή που έπρεπε να καταθέσουμε οιδικηγόροι μια δήλωση ότι ασκούμε το επάγγελμα για να μας δώσουν την καινούργιαταυτότητα, εγώ έκανα δήλωση ότι ασκώ το επάγγελμα μέσα από τις φυλακέςπαρέχοντας συμβουλές στους κρατούμενους. Kαι τότε μου χορήγησαν την ταυτότηταεν ενεργεία δικηγόρου!

Από την Έκθεση ζωγραφικής με έργα κρατουμένων που συμμετείχαν στο διαγωνισμό του περιοδικού ΥΦΟΣ. Πρόεδρος της Επιτροπής ο Καθηγητής Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης μαζί με τον Πάνο Αϊβαλή εκδότη του περιοδικού ΥΦΟΣ και τον Φίλιππο Νικολόπουλο Καθηγητή Παν/μίου και μέλος της Επιτροπής.

- Γράφατε μέσα στη φυλακή;

Έγραψα σημαντικά για μένα πράγματα. Πρώτο έγραψα ένα "γράμμα από τηφυλακή" για τους Eυρωπαίους. Aυτό βγήκε κρυφά, δημοσιεύθηκε πρώτα στηνAμερική και από κει και πέρα πέρασε σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες, στους Timesτου Λονδίνου, σε γαλλικές εφημερίδες, ιταλικές, μέχρι Iαπωνία πήγε. Aυτό τογράμμα δημοσιεύθηκε στην Aμερική πρώτα με τον τίτλο "Γράμμα μέσα σε μιαμποτίλια". Yπήρξε ένα κείμενο πουέπαιξε θετικό ρόλο, στο να διαμορφωθεί ένα κλίμα αλληλεγγύης της διεθνούςκοινής γνώμης, υπέρ των δημοκρατικών δυνάμεων.
Eπίσηςέγραψα και ένα κείμενο βιωμάτων, τι είναι για μένα η Eλλάδα, που δημοσιεύθηκεσε συνέχειες, παρόλο που ήμουν κρατούμενος, σε μια έκδοση από ποιητές καικαλλιτέχνες το 1971-72, τα δεκαοχτώ κείμενα. Eκεί έγραψε ο Bάρναλης, ο ΣτρατήςTσίρκας, ο Πεσματζόγλου, κ.α. Eκείδημοσιεύθηκε το κείμενό μου "ηEλλάδα μου", αλλά και κείμενα γενικότερου προβληματισμού. Eγραψα νομικέςεργασίες στα Γερμανικά όπου δημοσιεύθηκαν στην Γερμανία, και έγραψαν οι εκδότεςτότε σε ένα μεγάλο επιστημονικό νομικό περιοδικό, ότι λόγω ειδικών συνθηκών οσυγγραφέας δεν χρησιμοποιεί βιβλιογραφία. (γέλια). Aποτέλεσμα αυτών των εργασιών ήταν, ότι ενώήμουν φυλακή, με εξέλεξαν Kαθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Xαϊδεμβέργης!

- Kαι τον Aντώνη Tαλαγάνη πως τον γνωρίσατε;
Στη φυλακή Tρικάλων όπου έμεινα περίπου ένα χρόνο, είχα την τύχη να γνωρίσω τονAντώνη Tαλαγάνη. (Tώρα είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Σοφία Mαλτέζου,εγκάρδια φίλη).
Eκείνος ήταν σε άλλο θάλαμο. Όταν μας άνοιγαν και κάναμε βόλτες στο προαύλιο,κάποια στιγμή γνωριστήκαμε με τον Αντώνη. Λέγαμε διάφορα και αναπτύχθηκε μιασχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Kάποιαστιγμή άρχισε να μου διηγείται ότιγράφει ένα θεατρικό έργο και του είπα: "Aντώνη για πες μου τί είναι";
Όταν μου είπε την κεντρική ιδέα, τηνθεώρησαν ιδιοφυή. H κεντρική του σύλληψη ήταν κάτι μοναδικό: "είναι μιαομάδα πέντε θανατοποινιτών που είναι κλεισμένοι στο κελί των μελλοθανάτων. Εκείζώντας το άγχος της αναμονής της εκτέλεσης, τους έρχεται η ιδέα, για να λυτρωθούν να παίξουν την εκτέλεσηθεατρικά μεταξύ τους. Για να ξεπεράσουντο άγχος τους σκέφτηκαν να παίξουν αυτό που προκαλεί το άγχος τους. O έναςπαίζει τον μελλοθάνατο, ο άλλος τονεισαγγελέα, ο άλλος τον παππά, ο άλλος τον αστυνόμο, και ο άλλος τον δικηγόρο.
Αφού αρχίζουν να παίζουν (όπου εκεί υπάρχει έναςκαταπληκτικός διάλογος) έρχονται και παίρνουν τον ένα και τον εκτελούν. Επομένωςο ένας αναλαμβάνει να παίξει δύο ρόλους. Ύστερα παίρνουν τον άλλο, έτσι πάει…και καταλήγει…(αυτό είναι το συγκλονιστικότατο), ο ένας να παίξει το ρόλοόλων"!
Του λέω λοιπόν "φερτέ μου να το διαβάσω". Tο διαβάζω καιβλέπω ότι όχι μόνο η σύλληψη αλλά και η πραγμάτωση ήταν σημαντική. Tονπαρότρυνα λοιπόν κάθε μέρα να το τελειώσει. Kάποια στιγμή όμως εγώ βγήκα απότη φυλακή και πήγα στη Γερμανία. Γυρίζοντας από τη Γερμανία, λέω "τιγίνεται ο Aντώνης;" Ήταν τότε στις φυλακές της Aίγινας και πήγα, τον είδα και τον ρώτησα γιατο θεατρικό έργο, και ότι πρέπει να το τελειώσει. Mου απάντησε ότι θα τοτελειώσει.
Tα διηγήθηκα όλα αυτά στηΣοφία Mαλτέζου και εκείνη πήγε, τον γνώρισε και του πήρε συνέντευξη. Έτσιανέλαβε η Σοφία να τον βοηθήσει. Eγώπήγα και είδα τον Kώστα Tσάτσο που ήταν τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και τουείπα "κ. Πρόεδρε, υπάρχει αυτή η περίπτωση, ενός ανθρώπου, διανοούμενου,γι' αυτό πρέπει να κινηθεί διαδικασία χάριτος". Eίχε καθίσει άλλωστε πάρα πολλά χρόνια στηφυλακή, και πράγματι, υπόβαλλε ο Aντώνης την αίτηση χάριτος, εγκρίθηκε,υπόγραψε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και έτσι βγήκε από τη φυλακή ο Aντώνης!

___________
* Η παραπάνω συνομιλία μεταδόθηκε στην εκπομπή “Πολιτισμικές Αναζητήσεις”Κυριακάτικη ραδιοφωνική εκπομπή στο Ράδιο Αττική 99,4 FM (Δημοτικό ΡαδιόφωνοΜαρκοπούλου) και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΥΦOΣ τεύχος 11 (Αφιέρωμα Λογοτεχνίακαι Φυλακές).

Έφυγε ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης

2011-09-05T13:57:00.000-07:00

Ένας υπέροχος Άνθρωπος

ΔΕΥΤΈΡΑ, 05 ΣΕΠΤΈΜΒΡΙΟΣ 2011

Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών ο καθηγητής και πρώην υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

O Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και δικηγόρος ποινικολόγος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1922. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου έλαβε το πτυχίο το 1946. Στη διάρκεια της κατοχής έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΔΕΣ. Την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος ξεκίνησε στην Αθήνα το 1947. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1953 και το 1955 εξελέγη υφηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά το διάστημα 1962-1963 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968 εξελέγη παμψηφεί έκτακτος καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Όμως η δικτατορία δεν ενέκρινε τον διορισμό του. Τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομακρύνει και από τη θέση του υφηγητή. Οι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη. Για πέντε μήνες παρέμεινε σε απομόνωση και υποβάλλεται σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάζεται σε κάθειρξη 18 ετών. Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς. Ένα από τα κείμενα αυτά, το Γράμμα από τη φυλακή, δημοσιεύεται εκτενώς από τα Μέσα Ενημέρωσης του Εξωτερικού ενώ ένα άλλο με τίτλο Η Ελλάδα μου συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση Νέα Κείμενα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971. Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται, για λόγους υγείας και καταφεύγει στη Χαϊδελβέργη όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο χωρίς να σταματά ούτε στιγμή τον αντιδικτατορικό του αγώνα.

Μετά την πτώση της δικτατορίας (1974) επιστρέφει στην Ελλάδα και μετέχει στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ως υπουργός Δημοσίων Έργων (24/07/1974-09/10/1974). Παράλληλα αρχίζει ξανά τις παραδόσεις του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγκεκριμένα στη πανηγυρική έναρξη των παραδόσεων ξεκίνησε τον λόγο του προς τους φοιτητέςμε την περίφημη φράση: "Κύριοι και τώρα συνεχίζουμε από εκεί που μας σταμάτησαν".

Η φράση αυτή προκάλεσε ξέφρενο ενθουσιασμό και συγκίνηση όπου οι ακροατές του όρθιοι επί 15 λεπτά της ώρας τον χειροκροτούσαν, μη μπορώντας και ο ίδιος να κρύψει την συγκίνησή του.

Τον Σεπτέμβριο του 1976 συμμετείχε στην ίδρυση της Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας, ενώ το 1978, με εισήγησή του η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία τερμάτισε τη δράση της και συσπειρώθηκε με τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ.

Το 1980 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και το 1981 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο, έως το 1982 οπότε ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης.

Εξελέγη βουλευτής με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και διετέλεσε υπουργός σε τρεις κυβερνήσεις του (υπό την πρωθυπουργία του Α. Παπανδρέου): Δικαιοσύνης (1982-84, 1984-85, 1985-86), Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1987) και, τέλος, αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (1995). Ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ποινικού Δικαίου, της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και της Διεθνούς Ένωσης Νομικών. Έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς και σε πολλά διεθνή σοσιαλιστικά και επιστημονικά συνέδρια.

Παντρεμένος με την Αγγελική Γονατά, κόρη του Στυλιανού Γονατά.

Ανακοίνωση της ΚΠΕ του ΣΥΝ για το θάνατο του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη

Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη για την απώλεια του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη.

Χάθηκε ένας αγωνιστής της δημοκρατίας και των ατομικών ελευθεριών. Πανεπιστημιακός με σημαντικό ακαδημαϊκό έργο. Δικηγόρος με έντονη πολιτική δράση. Ιδιαίτερα στην περίοδο του ανένδοτου αγώνα και της δικτατορίας υπερασπίστηκε φοιτητές, εργάτες και άλλους πολιτικά διωκόμενους.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.

Σημείωση του περιοδικού ΥΦΟΣ

Θα τον θυμόμαστε πάντα όπως τον γνωρίσαμε πριν δώδεκα με δεκατρία χρόνια ως Πρόεδρο στην Επιτροπή διαγωνισμό λογοτεχνίας και ζωγραφικής που διοργάνωσε το περιοδικό ΥΦΟΣ με το ΕΚΕΒΙ με δ/ντρια την Μυρσίνη Ζορμπά και μετέπειτα ευρωβουλευτίνα, στα σωφρονιστικά καταστήματα όλης της χώρας. Με την ιδιαίτερη ευαισθησία που είχε ο εκλεκτός φίλος μας Καθηγητής συνέβαλε όχι μόνο να διεξαχθεί με επιτυχία ή όλη οργάνωση και απονομή βραβείων στους συμμετέχοντες κρατούμενους αλλά και μετά στο να βοηθήσει πολλά παιδιά με νομικές και όχι μόνο συμβουλές Πάντα θυμόταν και εξιστορούσε την περιπέτεια που είχε όταν τα χρόνια της επταετίας κατά την διάρκεια που παρ' έδιδε μάθημα στους φοιτητές στην Νομικής μπήκαν οι αστυνομικοί και τον συνέλαβαν.

Αλλά και μετά από λίγα χρόνια που του ζητήσαμε να μιλήσει σε εκδήλωση που οργανώσαμε στην Μνήμη του αδικοχαμένου Αναστασίου Βερνάρδου Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου που σκοτώσανε χωρίς λόγο και αφορμή κάτι ψευτοπαλληκαράδες της φακής όχι μόνο ήρθε αλλά επεσήμανε την παράλειψη της Πολιτείας να τιμήσει τον αδέκαστο Δικαστή Αναστάσιο Βερνάρδο με μία προτομή του στον Άρειο Πάγο. Πράγματι με πρωτοβουλία τόσο του Προέδρου του Αρείου Πάγου κ. Κεδίκογλου όσο και του Εισαγγελέα του Α.Π. κ. Λινού η προτομή έγινε στην είσοδο του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Καλό σου ταξίδι κύριε Καθηγητή θα σε θυμόμαστε με αγάπη....

Πάνος Σ. Αϊβαλής

Ο Νίκος Θέμελης, που χάθηκε πριν από λίγες ώρες

2011-08-21T09:48:00.000-07:00

Πρόσωπα

Ήταν «η συντροφιά ανάμεσά μας»

της Χριστίνας Πουλίδου21/08/2011

H Ελένη ήταν ο μαντατοφόρος μιας είδησης που την περίμενα, αλλά με βρήκε, μας βρήκε, όλους απροετοίμαστους. Πώς να «προετοιμαστείς» για τον θάνατο, την απώλεια, την ορφάνια; Ποιος μπορεί ποτέ να εξοικειωθεί με τον πόνο ενός χαμού; Ο Νίκος Θέμελης, που χάθηκε πριν από λίγες ώρες ήταν ένας «αναντικατάστατος» άνθρωπος. Οι αρετές του, η ποιότητά του, αλλά επίσης η αισθητική, η πηγαία ευγένεια και η κρυστάλλινη καθαρότητά του επιβάλλουν τον σεβασμό και τη σιωπή. Κυρίως, γιατί αυτό επιτάσσει η σεμνότητά του. Η λεπτότητα, διακριτικότητα, ευαισθησία, ανιδιοτέλεια και πλούσια γενναιοδωρία του.

Με πολύ πόνο και μεγάλη ορφάνια αποχαιρετούμε τον Νίκο, όσοι μας ευλόγησε η τύχη να τον γνωρίσουμε. Τον φίλο Νίκο, που είχε εντρυφήσει, εμβαθύνει και καλλιεργήσει με μεγάλη αφοσίωση την αρετή της φιλίας. Τον αγωνιστή Νίκο, που η αγάπη του για τη ζωή, τη δημιουργικότητα, την έμπνευση, μας χάρισε τα τελευταία χρόνια την παρουσία του – με μεγάλο κόπο, προσπάθεια και πόνο. Τον κοσμοπολίτη Νίκο, που ήρθε στη ζωή μας, την πλούτισε, την ομόρφυνε και αποσύρθηκε - συντροφιά με την αφοσίωση της Μαριάννας, την κλασσική μουσική του, τα χρώματα και τα πινέλα του, τον τακτικό χτύπο των ρολογιών του και τον ζεστό χαιρετισμό της ουράς του Λάμπρου.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=8411

Νίκος Γκάτσος: "Πάει ο καιρός πάει ο καιρός//που ήταν ο κόσμος δροσερός

2011-08-07T03:43:00.000-07:00

και καθ' αυγή ξεκινούσε μια πληγή
για να ποτίσει όλη τη γη...

Μάλιστα, το γεμάτο νόημα αυτό τραγούδι, απαγορεύτηκε από τη δικτατορία. Μετά την πτώση της, το 1974, ο ποιητής όμως θα απαντήσει:

"Ήρθε ο καιρός ήρθε ο καιρός
πάνου στου κόσμου την πληγή
ήρθε ο καιρός ήρθε ο καιρός
να ξαναχτίσετε τη γη..."

Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια
από την γέννησή του...

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε το 1911 στα Χάνια Φραγκόβρυσης (κάτω Ασέα) της Αρκαδίας, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Τις γυμνασιακές του σπουδές έκανε στην Τρίπολη, όπου

γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά και τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών. Στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήξερε ήδη αρκετά καλά αγγλικά και γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις στην ευρωπαϊκή ποίηση.

«Ο πατέρας του Νίκου Γκάτσου ήταν μετανάστης στην Αμερική, αλλά έκανε πολλά ταξίδια στην Ελλάδα. Σ’ ένα από αυτά έπαθε πνευμονία πάνω στο καράβι και πέθανε, δυο μέρες πριν φτάσουν στη Νέα Υόρκη. Τον πέταξαν στην θάλασσα. Το μαντάτο έφτασε στο χωριό του Γκάτσου, την Ασέα Αρκαδίας, ένα μήνα μετά. Η μητέρα του ήταν, κατά τις διηγήσεις του Νίκου, πολύ αξιοπρεπής άνθρωπος. Γύρισε από το πάνω μέρος του χωριού με το μαντίλι κατεβασμένο κι όταν μπήκε στο σπίτι ξέσπασε σε κλάμα. Ο Νίκος ήταν τότε πέντε χρονών. Τρόμαξε τόσο, που από τότε τρέμανε τα χέρια του σε όλη του τη ζωή…», διηγήθηκε η σύντροφός του Αγαθή Δημητρούκα και το έφερε βαρέως μέχρι που έφυγε από την ζωή.

Έρχεται στην πρωτεύουσα στα δεκαοχτώ του μαζί με την μάνα και την αδερφή του, όταν πέρασε στη Φιλοσοφική Αθηνών. «Τόσο ανεξήγητα πανέτοιμος μας είχε φτάσει (…) με πλήρη εξάρτυση: με τους Έλιοτ και τους Λόρκα, τους Κάφκα και τους Σαρτρ. Χώρια βέβαια την δημοτική παράδοση που κυκλοφορούσε στο αίμα του», έγραψε για κείνον ο φίλος του, Οδυσσέας Ελύτης.

Νίκος Γκάτσος και Μάνος Χατζιδάκις

Η Αμοργός του Γκάτσου, ποιητικό έργο αλλότροπο, σώζει αισθητικά ένα πολυποίκιλο πλήθος ανόμοιων βιωμάτων και συμβόλων, καθώς τα μεταξιώνει πνευματικά, εκφρασμένα όλα στο ίδιο ενιαίο ύφος. Έξι χωριστά ποιήματα, το καθένα με την αυτάρκειά του, και σε ακολουθία μύχια μεταξύ τους, αποτελούν την Αμοργό.

Σελίδες: 29

[Κατέβασέ το]

Με τον Ελύτη γνωρίζεται ένα βράδυ του ‘36 ενώ χάζευαν έξω απ’ τα ζαχαροπλαστεία των Χαυτείων` φανατικοί και οι δυο της μοντέρνας ποίησης και του υπερρεαλισμού, γίνονται αμέσως φίλοι. «Ψηλός, λιγνός, μελαχρινός, θυμάται ο Ελύτης, με μάτια μεγάλα που έμελλαν, στις δεκαετίες που ακολούθησαν, να κάψουν πολλές καρδιές, όμως πάντα λίγο ερεθισμένα σαν από μια μόνιμη αϋπνία, έστεκε κει, καταμεσής στο πλήθος, ελαφρά σκυφτός από φυσικού του, κάτω από μια μακριά ριχτή μπεζ καμπαρτίνα με ανασηκωμένο τον γιακά, σφίγγοντας κάτω από την μασχάλη του ένα μάτσο ξένα κινηματογραφικά περιοδικά, γαλλικά και αμερικάνικα τα περισσότερα. Κάπνιζε αδιάκοπα ενώ άκουγε αυτά που του έλεγα μ’ ένα ύφος αποσπασμένο, που δεν μπορούσα να καταλάβω είναι υπεροψία ή αδιαφορία και μόνο».

Ο Γκάτσος μαζί με τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Κατσίμπαλη, τον Καραντώνη, τον Σαραντάρη, τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο, τον Αντωνίου, και κάμποσους άλλους νέους σχηματίζουν μια παρέα, έναν κύκλο, τον πυρήνα της νεώτερης ποίησης, και προωθούν τις απόψεις τους μέσα από το περιοδικό Νέα Γράμματα. Μαζί με τον Ελύτη μάλιστα ιδρύει το πρώτο φιλολογικό καφενείο της γενιάς τους το Ηραίον στη διασταύρωση των οδών Αγίου Μελετίου και Πατησίων. Στις δύο το βράδυ, μας πληροφορεί ο Ελύτης, όταν έκλεινε το καφενείο ένα πλήθος νέων ξεχύνονταν στους γύρω δρόμους «κι άρχιζαν ατελείωτες συζητήσεις κάτω απ’ τους ευκαλύπτους, συχνά ως τις τρεις και τέσσερις το πρωί», υπό το άγρυπνο και φιλύποπτο βλέμμα των χωροφυλάκων.

Το 1937 η παρέα σκόρπισε, ο Κατσίμπαλης πήγε στο Παρίσι, ο Σεφέρης στην Κορυτσά, ο Ελύτης στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών της Κέρκυρας. Ο Γκάτσος μένει στην Αθήνα και μαζί με τον Καραντώνη συνεχίζουν την έκδοση των Νέων Γραμμάτων. Κι ύστερα έρχεται ο πόλεμος κι η Κατοχή. Το 1942 ιδρύεται ο «Κύκλος Παλαμά», όπου λόγιοι και λογοτέχνες της νέας γενιάς, αλλά και παλιότεροι συζητούν, διαβάζουν έργα τους, σχεδιάζουν εκδηλώσεις, προσπαθούν να παραμείνουν ζωντανοί. Την ίδια περίοδο οι πρεσβευτές των νέων ιδεών για την τέχνη μαζεύονται σε σπίτια φίλων, την Δευτέρα στου Κατσίμπαλη, Πέμπτη στου Εμπειρίκου, Παρασκευή στου Καραγάτση. Παράλληλα ο Γκάτσος και ο Ελύτη καθιερώνουν ως στέκι τους το θρυλικό πατάρι του Λουμίδη. Γύρω τους μαζεύεται ένα λεφούσι από κάθε λογής καλλιτέχνες και ποιητές, Μίλτος Σαχτούρης, Νάνος Βαλαωρίτης, Νίκος Φωκάς, Τάκης Σινόπουλος, Κάρολος Κουν, Αλέξης Σολομός, Αντρέας Καμπάς και μύριοι άλλοι.

Το 1943 είναι μια σημαδιακή χρονιά για τα νεοελληνικά γράμματα. Εκδίδεται το μοναδικό ποίημα που έγραψε ο Νίκος Γκάτσος η Αμοργός και ο Ήλιος ο Πρώτος του Οδυσσέα Ελύτη, μα το πνευματικό κατεστημένο του τόπου μας δεν κατανοεί την σημασία τέτοιων έργων, και ιδίως στην περίπτωση της Αμοργού αναλίσκεται σε ειρωνείες και λοιδορίες. Είναι τέτοια η αντιμετώπιση της Αμοργού, ώστε ο Ελύτης εξοργισμένος γράφει ένα κείμενο, την Ποιητική Νοημοσύνη, που στρέφεται εναντίον του Μιχαήλ Ρόδα, ενός από τους οξύτερους επικριτές της Αμοργού. «Δεν θα επιχειρήσω εδωπέρα καμιά κριτική για την Αμοργό, παρόλο που θα ‘θελα να μιλήσω μια μέρα για τον τρόπο που ξαναφέρνει στην αισθητική του 20ου αιώνα το επικολυρικό ύφος, την εντέλεια του ρυθμού, που έρχεται να θυμίσει πόσο δύσκολο πράγμα είναι ο σωστός ελεύθερος στίχος, για το παράδοξο σύμπλεγμα της γερμανικής (χαιλντερλινικής, θα έλεγα) αντίληψης του ρομαντισμού, με τον sui generis δωρικό ρομαντισμό της Μάνης, τέλος για τον πειστικό τόνο της φωνής του, και τις ωραίες, τις υπέροχες κάποτε, εικόνες του…». Ο Ευγένιος Αρανίτσης παρατηρεί: «οι Προσανατολισμοί, αντίθετα από τηνΑμοργό, διαβάζονται σήμερα αφήνοντας στο αφτί μια ηχώ παλιομοδίτικου λυρισμού (…) Η Αμοργός είναι διαποτισμένη από μια φυσικότητα που την κάνει να ηχεί τόσο όμορφα όσο και την εποχή που εκδόθηκε…».

Τότε, το 1943, έρχεται στου Λουμίδη ένας ακόμη νέος, μ’ ένα μάτσο μέτριους στίχους στην τζέπη. Τους διαβάζει στους νέους ποιητές, μα κανένας απ’ την παρέα δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Τότε ο νεαρός αλλάζει σκοπό: ισχυρίζεται πως είναι μουσικός, συνθέτης μάλιστα, κι ότι έχει γράψει μουσικές για την Αμοργό και τις Παραλλαγές σε μία αχτίδα. Είναι ο Μάνος Χατζιδάκις, ο στενότερος φίλος, μαθητής και συνομιλητής του Νίκου Γκάτσου, για τα επόμενα πενήντα χρόνια σχεδόν. Βλέπονταν καθημερινά, συζητούσαν διαρκώς, και συνεργάστηκαν με μοναδική αρμονία. Η αρχή έγινε το ‘48 με τον Ματωμένο Γάμο που μετάφρασε ο Γκάτσος και μελοποίησε ο Χατζιδάκις. Το ‘49 το Θέατρο Τέχνης ανεβάζει το Λεωφορείον ο Πόθος πάλι σε μετάφραση Γκάτσου. Από εκεί είναι και τοΧάρτινο το Φεγγαράκι, που σημάδεψε την αντίληψη των νεοελλήνων περί μουσικής και τραγουδιού. Το 1966 με την περίφημη Μυθολογία τους άρχισαν συνειδητά πλέον να σχεδιάζουν τους περίφημους κύκλους τραγουδιών του, ο ένας την μουσική ο άλλος τους στίχους.

Πολλοί τοποθετούν τον Γκάτσο ανάμεσα στους υπερρεαλιστές, αλλά ο Γκάτσος απλά χρησιμοποίησε την φόρμα του υπερρεαλισμού, γιατί τότε ήταν ο πιο πρόσφορος και φρέσκος τρόπος για να εκφράσει αυτά που ήθελε να πει. Για να κάνω πιο ξεκάθαρη την σκέψη μου: είναι σα να λέμε πως ο Κουρτ Βάιλ είναι συνθέτης του καμπαρέ, επειδή σε κάμποσα τραγούδια του χρησιμοποίησε αυτή την φόρμα. Αυτό φαίνεται κι απ’ το ότι ο Γκάτσος, ως στιχουργός πλέον, φρόντισε από νωρίς να απομακρυνθεί από το υπερρεαλιστικό περιβάλλον και ν’ αποβάλει τις υπερρεαλιστικές φόρμες. Διέβλεπε ίσως πως ο υπερρεαλισμός από φρέσκο κι ολίγον τι περιθωριακό κίνημα σύντομα θα γινόταν μόδα, κατεστημένο, τροχοπέδη εντέλει. Άφησε τους υπερρεαλισμούς και τις μανιέρες του για τους σύγχρονους και τους μεταγενέστερους στιχουργούς, που αναζητούν άλλοθι να περιβάλλουν την αταλαντοσύνη τους. Ο ίδιος πατάει γερά στη γη, δηλαδή σε μια παράδοση στιχουργική που ξεκινάει από τα χρόνια του Ομήρου, και φτάνει στις μέρες μας μέσω του Δημοτικού και του Ρεμπέτικου τραγουδιού -και φυσικά περιέχει και τον υπερρεαλισμό.

Ο Ν. Γκάτσος, εκμεταλευόμενος την εκφραστική του δεινότητα, ασχολήθηκε διεξοδικά με τη μετάφραση έργων, κύρια για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Πολλές μεταφράσεις του θα παραμείνουν έκτοτε κλασικές με πρώτη αυτή του "Ματωμένου Γάμου". Μετέφρασε πολλούς συγγραφείς και συγκεκριμένα από τα ισπανικά τους Λόρκα, Λοπε δε Βέγα και Ραμόν δελ Βάλιε-Ινκλάν,από τα γαλλικά, τον Ζενέ και από τα αγγλικά τον Τ. Ουιλλιαμς, Ε. Ο΄Νηλ, Α.Μακ Λης, Σων Ο΄Κέιζυ, Αύγουστο Στρίντμπεργκ, Κρίστοφερ Φράυ και άλλους. Το 1944 μετέφρασε ("Φιλολογικά Χρονικά") το ποίημα "Νυχτερινό Τραγούδι" του Λόρκα. Μετέφρασε επίσης τα έργα: "Ματωμένος Γάμος" (1948), "Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα" (1945) του Φ. Λόρκα, "Ο πατέρας" του Στρίνμπεργκ (1962) και "Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα" του Ο' Νηλ (1965). Ολα τα έργα αυτά ανεβάστηκαν από το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά "Νέα Εστία", "Τράμ", "Μακεδονικές Ημέρες", "Μικρό Τετράδιο", "Τα Νέα Γράμματα", "Φιλολογικά Χρονικά", "Ρυθμός" και "Καλλιτεχνικά Νέα". Επίσης, σε συνεργασία του με την ελληνική ραδιοφωνία, σκηνοθέτησε διάφορα θεατρικά έργα.

Ο Γκάτσος ήταν όλα αυτά, ποιητής, στιχουργός, μεταφραστής, εραστής, μα πάνω απ’ όλα ίσως ήταν δάσκαλος. «Τη μεγάλη σημασία του την αντλεί από το ότι είναι ένας μεγάλος δάσκαλος που διδάσκει όσους έχουνε την τύχη να του πούνε «καλημέρα», αν και κείνος θελήσει να τους πει «καλημέρα» και να συνεχίσει. Άλλωστε οι μεγάλοι δάσκαλοι δεν είχαν μια ειδική σχολή όπου διδάσκανε` έπρεπε να πετύχουν μαθητές που θα ήθελαν να εκμαιεύσουν από αυτούς τη διδασκαλία. Αυτή είναι και η περίπτωση του Γκάτσου», έχει πει ο Μάνος Χατζιδάκις, ένας απ’ τους ανθρώπους που επανειλημμένα έχουν εκφράσει την ευγνωμοσύνη τους στον δάσκαλο Νίκο Γκάτσο.

Πέθανε στις 12 Μαΐου του 1992 χωρίς να προλάβει να εκδώσει τα τραγούδια του σε βιβλίο (η έκδοση έγινε μετά τον θάνατό του, και σύμφωνα με τις δικές του οδηγίες), χωρίς να μπορέσει να τελειώσει τον Μανιάτικο Εσπερινό, τον τελευταίο κύκλο τραγουδιών, που για χρόνια ετοίμαζε. Ετάφη στο χωριό του, την Ασέα Αρκαδίας, με την παρουσία ολίγων φίλων του.

Περισσότερα:

http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/culture/personalities/gatsos.htm

http://fvasileiou.wordpress.com/2008/03/31/nikosgatso/

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=1082#ixzz1UKxLoMII

Παμπλο Νερούδα, Το Εικοστό Ερωτικό Ποίημα

2011-07-17T11:50:00.000-07:00

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: " Η νύχτα είν' αστερόεσσα,
και τρέμουνε, γαλάζια, τ' αστέρια μακριά".

Ο άνεμος της νύχτας γυρνάει στον ουρανό και τραγουδά.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα και φόρες κι εκείνη μ' αγαπούσε.

Νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.

Μ' αγάπησε, κάποιες φορές κι εγώ την αγαπούσα.
Πως να μην αγαπήσω τα μεγάλα μάτια της τα έντονα.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. να νιώσω πως την έχω χάσει.

Ν΄ακούσω την τεράστια νύχτα, πιο τεράστια χωρίς αυτήν.
Κι ο στίχος πέφτει στην ψυχή όπως στη χλόη η δροσιά.

Τί πειράζει που η αγάπη μου δεν γινόταν να την κρατήσει.
η νύχτα είν' αστερόεσσα κι αυτή δεν είναι πια μαζί μου.

Αυτό ειν' όλο. Στο βάθος κάποιος τραγουδά. Στο βάθος.
Δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, και δεν είναι πια μαζί μου.

Ίδια η νύχτα που λευκαίνει τα ίδια δέντρα
Εμείς, εκείνοι από το παρελθον, δεν είμαστε πια ίδιοι.

Πια δεν την θέλω, είναι σίγουρο, μα πόσο την αγάπησα.
Γύρευε άνεμο η φωνή μου την ακοή της για ν' αγγίξει.

Του άλλου. Θα 'ναι του άλλου. Όπως πριν των φιλιών μου.
Η φωνή, το φωτεινό κορμί της. Τ' απέραντα μάτια της.

Πια δεν την αγαπώ, είναι σίγουρο, μα ίσως να την αγαπώ.
Είναι τόσο μικρή η αγάπη, κι είναι μεγάλη η λησμιονιά.

Γιατί νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου,
και δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.

Αν και αυτός θα' ναι ο τελευταίος πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί θα' ναι οι τελευταίοι στίχοι που τις γράφω.

Πάμπλο Νερούδα: Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα κι Ενα Τραγούδι Απελπισμένο

Εκδόσεις Ιδεόγραμμα 2004

*aπό το: http://giorgosmixos.blogspot.com/2010/04/blog-post_8192.html

2011-07-06T13:14:00.000-07:00

Ποιήση

Νεόφυτος Δάνος

Η ζωή μου κατάντησε επίπονη προσπάθεια αναπνοής...
Μη μου μιλάτε,λοιπόν....
Μη μου μιλάτε για την προοπτική μιας ανθισμένης μέρας,
για μια συνάντηση ανθρώπων κάπου στο αύριο,
για ένα "ναι" ή ένα "όχι" μη διαπραγματεύσιμο,
για ένα χαμόγελο μη εμπορικό...

Ορατός είμαι και ευανάγνωστος....Κι εσύ...Κι εσύ...Κι εσύ...
Ολοι μας....
"Επαναστάτες" με σώμα μαλακό,που πληγώνεται
απ'την αδάμαστη πέτρα....
Διχασμένοι "ονειροβάτες",
που βολεμένοι σε μια ζωούλα
κερδισμένη με υποχωρήσεις και συμβιβασμούς,
επιτρέπουμε στο μισό της ψυχής μας
την πολυτέλεια του παραμυθιού και των κενών λέξεων,
όπως "αγάπη"..."εμπιστοσύνη"...."ελπίδα".....

Απολαμβάνουμε την αντίφαση σε όλο της το μεγαλείο
Κλαίμε...Γελάμε...
Αγαπάμε...Μισούμε...
Σμίγουμε...Χωρίζουμε...
Συμφωνούμε...Διαφωνούμε...
Ετσι....για να συνυπάρξουμε τάχα...
Για να μη διαισθανθούμε την απουσία μας....

Ομως γερνάμε...
Γερνάμε αγκαλιά με τον εαυτό μας,
τον μόνο έμπιστο,τον μόνο δικό μας άνθρωπο...
Και λίγο-λίγο κλείνουν οι ρωγμές της φυλακής μας....Και μόνο θάνατο μυρίζουν τα σεντόνια μας...

(Nεόφυτος) ΣΑΜΟΣ
http://www.facebook.com/neofytos.danos

"Νοματαίος" του Βασίλη Κουνέλη "...ένα μυθιστόρημα διάπλασης"

2011-07-03T11:17:00.000-07:00

Εργο της Εριέττας Βορδώνη

Κομματική μαθητεία

Από την Μ. Θεοδοσοπούλου*

"Νοματαίος" μυθιστόρημα

του Βασίλη Κουνέλη

εκδόσεις Ωκεανίδα, σ. 328, ευρώ 14

Η λέξη του τίτλου, σύμφωνα με τα λεξικά, απαντάται μόνο στον πληθυντικό και συνιστά παράγωγο του νομάτοι, το οποίο και χρησιμοποιείται για τον σχηματισμό των άλλων πτώσεων πλην της ονομαστικής. Η ετυμολόγηση του νομάτοι δείχνει οξύμωρη, αφού, ενώ προέρχεται από τη γενική πληθυντικού της λέξης όνομα, χαρακτηρίζει ομάδα ατόμων, των οποίων δεν προσδιορίζεται το όνομα. Πάντως, το νομάτοι ή και το νοματαίοι χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της φράσης «όλοι κι όλοι». Παλαιότερα, ήταν συνήθης έκφραση στις κομματικές οργανώσεις της Αριστεράς, κατά τις περιόδους που δυσπραγούσαν. Συνοψίζοντας την αποτυχία μιας συγκέντρωσης, έλεγαν «ήμασταν δυο-τρεις νοματαίοι» ή και «ένας νοματαίος». Τις ημέρες και τα έργα μιας παρόμοιας κομματικής οργάνωσης αφηγείται, μεταξύ πολλών άλλων, ο δεκαεξάχρονος Θοδωράκης Μπαντουβάκης, κεντρικός ήρωας στο πρώτο μυθιστόρημα του Βασίλη Κουνέλη. Πρόκειται για την ΕΚΟΝ «Ρήγας Φεραίος». Μπορεί η οργάνωση να μην ήταν καινούρια, όπως την αποκαλεί ο Θοδωράκης τον Σεπτέμβριο του 1978, ενθουσιασμένος για «την κομματική του ένταξη», έκανε, όμως, τότε ένα νέο ξεκίνημα, προσπαθώντας να ορθοποδήσει από την απόσχιση, κατά τη συνδιάσκεψη εκείνου του Μαρτίου, μιας μεγάλης ομάδας, της αποκαλούμενης μετά Β' Πανελλαδικής.

Ο Κουνέλης, ωστόσο, δεν γράφει πολιτικό μυθιστόρημα, τουλάχιστον με τη στενή έννοια του όρου. Δηλώνεται, άλλωστε, και με τον τίτλο του βιβλίου του, που δεν εστιάζει στο συλλογικό. Επιστρατεύει μια ιδιωματική χρήση της λέξης νοματαίοι στον ενικό, αναφερόμενη σε κάποιον που σηκώνει κεφάλι και ζητεί να γίνει κύριος του εαυτού του. Για τον δεκαεξάχρονο ήρωα, αυτό σημαίνει ότι κάνει την επανάστασή του. Στο πλαίσιο, βεβαίως, εκείνης της εποχής, όταν ακόμη και ένα τηλεφώνημα μπορούσε να συνιστά επαναστατική πράξη. Ιλαροτραγική είναι η σκηνή του πρώτου τηλεφωνήματός του σε μια κοπέλα από τη μαύρη συσκευή με το καντράν, σήμερα πλέον αντίκα, που είναι τοποθετημένη στο σαλόνι του σπιτιού. Το τηλεφώνημα γίνεται αναγκαστικά εις επήκοον όλης της οικογένειας και καθώς είναι αναμενόμενο, δεν απαντάει η κοπέλα, αλλά ο πατέρας της, που τυχαίνει οικογενειακός γνωστός και με τον οποίο διαμείβεται η στιχομυθία. Και μόνο με αυτή τη σκηνή, ο Κουνέλης περνάει τις εξετάσεις του πρωτοεμφανιζόμενου με υψηλό βαθμό.

Αυτό το πρώτο του βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα διάπλασης, όπου μέρος της αποτελεί η κομματική μαθητεία, καθώς σκιαγραφείται το μεταπολιτευτικό τοπίο, με τις νεολαίες, τις προφεστιβαλικές και φεστιβαλικές συγκεντρώσεις τους, τις διαγραφές και τις μετακινήσεις από νεολαία σε νεολαία. Κι όλα αυτά, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Θοδωράκης της συγκεκριμένης αριστερής οργάνωσης. Αναφέρονται κάποιοι κομματικοί, παλαιότεροι και νεότεροι, με πρώτο τον καθοδηγητή του. Τα ονόματα παραλλάσσουν, αλλά για έναν στενότερο κύκλο αναγνωστών μένουν αναγνωρίσιμα. Παράδειγμα, εκείνος ο Παναγιώτης με τη φυσαρμόνικα, ο αλησμόνητος Πάσπας, στην έτοιμη να καταρρεύσει ταβέρνα του Γκύζη, όπου οι νεολαίοι έκαναν επαναστατικές ασκήσεις επί χάρτου. Είναι προφανές ότι ο συγγραφέας δεν στοχεύει να παραταχθεί δίπλα στους «Ρηγάδες» και τους «Λαμπράκηδες», που, τελευταία, άρχισαν να εκδίδουν τις μαρτυρίες τους, διακόπτοντας την αποκλειστικότητα, που είχαν μέχρι τώρα πρόσωπα της ΕΑΜικής γενιάς. Δίνει, πάντως, ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο αφισοκόλλησης ειδικού τύπου. Πρόκειται για την ανάρτηση μιας κρεμαστής αφίσας, από εκείνες που λάνσαρε η νεολαία του «Ρήγα Φεραίου» και η οποία γνώρισε τόση επιτυχία, ώστε να καθιερωθεί γενικότερα.

Το καλύτερο, όμως, κεφάλαιο της κομματικής μαθητείας του δεκαεξάχρονου είναι εκείνο που ανασταίνει ένα από τα θρυλικά, σήμερα πλέον, Φεστιβάλ της νεολαίας στο Αλσος Νέας Σμύρνης. Τότε ήταν ακόμη ένα υπέροχο πάρκο, ασχέτως αν η επιλογή του γινόταν με κριτήριο τον έναν από τους δύο δημάρχους, που διέθετε η παράταξη. Οταν ο Σαββόπουλος, ο Νιόνιος της παρατημένης Νομικής, έπαιρνε κεφάλι, ως «μουσικό είδωλο πιο πέρα απ' τον Θοδωράκη», κατά την εκτίμηση τουλάχιστον του αφηγητή, που αποφεύγει να αναφέρει ότι ο μεγάλος συνθέτης μοιραζόταν εξ ημισείας στα δύο τμήματα της Αριστεράς, το ΚΚΕ και «την άλλη Αριστερά, που είδε τον κόσμο σαν έργο τέχνης», όπως έλεγε ο ποιητής. Ολα αυτά ανιστορούνται όπως τα έζησε ο δεκαεξάχρονος, σταυροπόδι στην πίσω γωνία της μεγάλης εξέδρας δίπλα στα μόνιτορ, σφίγγοντας το χέρι της κοπέλας του, αφού στα πεύκα του Αλσους είχε, λίγο πριν, δοκιμάσει την ανταλλαγή των πρώτων θωπειών και ασπασμών.

Για να ακριβολογούμε, ο δεκαεξάχρονος Θοδωράκης δεν εντάσσεται στο Κόμμα, αλλά στη μαθητική οργάνωση Χαλανδρίου, όπου και κατοικεί. Το Χαλάνδρι αποδεικνύεται, τελικά, μια προνομιούχος συνοικία, τουλάχιστον όσον αφορά το πλήθος των επιφανών, που κατοικούσαν ή και εξακολουθούν να κατοικούν εκεί. Το 2005, ένας άλλος χαλανδριώτης συγγραφέας, ο Γιώργος Δενδρινός, εξέδωσε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα, το Σάμαλι και κωκ, επικεντρωμένο στη γειτονιά του, στο Ανω Χαλάνδρι. Ο Κουνέλης αφιερώνει κι αυτός ένα μέρος του βιβλίου του στο Χαλάνδρι, τη γειτονιά του και το κέντρο της συνοικίας. Περιγράφει τον τρόπο που ζούσαν και διασκέδαζαν στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ο μικρόκοσμος, ωστόσο, που στήνει, είναι αρκετά αντιπροσωπευτικός για την Αθήνα εκείνης της εποχής. Επιπροσθέτως, αφού αφηγητής είναι ένας δεκαεξάχρονος, ο προνομιούχος χώρος δράσης γι' αυτόν είναι το σχολείο. Ενα σχολείο με τη βέργα του δασκάλου και τους μαθητές να εγκαλούνται για αλητεία, που σήμερα κρίνεται ως αυταρχικό.

Αν επρόκειτο για ένα βιβλίο του τύπου «μαρτυρίες», θα ήταν αναμενόμενες οι διδακτικών ή και καταγγελτικών τόνων παρεκβάσεις, όπως και οι σκηνές συναισθηματικής φόρτισης μέχρι και κάποια μακρηγορία. Θα ήταν, δηλαδή, δικαιολογημένη η διάθεση να ειπωθούν όλα, αφού ο καθένας ένα ή το πολύ δύο παρόμοια βιβλία εκδίδει. Ομως εδώ οι απαιτήσεις και οι όροι αλλάζουν. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν απομνημονευματογράφο, ούτε καν με έναν περιστασιακό συγγραφέα, αλλά με κάποιον, όπως ο Κουνέλης, που δείχνει ότι ήρθε για να μείνει. Εξάλλου, αυτό συμβαίνει όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια. Διακεκριμένοι στον χώρο τους επιστήμονες κάνουν όψιμο ντεμπούτο και εδραιώνονται παράλληλα στον χώρο της λογοτεχνίας. Στο μυθιστόρημα ενός παρόμοιου συγγραφέα, οι ήρωες που πλάθει και οι καταστάσεις που στήνει, θα πρέπει να αρκούν. Η εκλογίκευση, με βάση τη σημερινή οπτική του, μπορεί να λειτουργεί υποστηρικτικά, καθώς θα έλεγε ως νομικός ο Κουνέλης, αλλά αποβαίνει βαρίδι στη μυθιστορηματική ροή.

Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος του βιβλίου δεν αφορά ούτε τις κομματικές οργανώσεις ούτε το Χαλάνδρι. Σχετίζεται με τον γενέθλιο τόπο του πατέρα του, στα ψηλά του Μαίναλου. Εκεί παρουσιάζονται οι χαρακτηριστικές μορφές της γιαγιάς Γιαννούς και του θείου Γιώργη, που αφηγούνται όσα έζησαν και τα οποία ο συγγραφέας κατορθώνει να τα αποδώσει πειστικά στο δικό τους ιδιόλεκτο. Πρόκειται για περιστατικά από την Αντίσταση, τη μεταβαρκιζιανή περίοδο και τον Εμφύλιο. Βρίσκουμε, όμως, κάπως ατυχή την ιδέα της στιχομυθίας θείου Γιώργη και δεκαεξάχρονου για ήρωες - αντάρτες, που, εν συνεχεία, μεταμορφώθηκαν σε μισητούς καταδότες. Μοιάζει σαν περιττό ψιμύθιο της αφήγησης, που θέλει να υποδηλώσει μια σημερινή ερμηνεία των ιστορικών συμβάντων.

Παψολύπη αποκαλεί το χωριό του πατέρα του ο αφηγητής. Πλασματικό όνομα, που φανερώνει τον παυσίλυπο τρόπο, με τον οποίο λειτουργεί γι' αυτόν η κάθε επιστροφή στον τόπο, πραγματική ή νοερή. Από τα στοιχεία που δίνονται, πρέπει να πρόκειται για τη Βλαχέρνα, με το κάστρο και τη μονή της Παναγιάς της Ελεούσας, δίπλα στο Μπεζενίκο. Εκεί περιγράφονται ένα κυνήγι στον κάμπο με τα τάχατες σφραγισμένα όπλα, που διακόπτει ο αγροφύλακας, το πανηγύρι της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο, με τα όργανα να παίρνουν φωτιά, και μια εκταφή, μετά τη λειτουργία, στο νεκροταφείο. Ετσι, συμπληρώνεται ο κύκλος της ζωής, σύμφωνα με τις αλλοτινές παραδόσεις. Ενα παρελθόν, του οποίου, σήμερα πλέον, δεν επιδιώκουμε την κατανόηση, αλλά, κατά μια λέξη του συρμού, μόνο τη διαχείρισή του.

*Δημοσιεύθηκε στην Έντυπη Έκδοση Βιβλιοθήκη, Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Συμπόσιο Ποίησης στην Πάτρα

2011-07-03T00:29:00.000-07:00

Συμπόσιο Ποίησης

Στις 30 Ιουνίου του 1980 ιδρύθηκε στο Ρίο της Πάτρας, από μία ad hoc επιτροπή ανανεούμενη γύρω από μερικά σταθερά μέλη και υπό τη στέγη του Πανεπιστημίου Πατρών, ετήσια φιλολογική συνάντηση με την ονομασία «Συμπόσιο Ποίησης», με σκοπό, σύμφωνα με το καταστατικό: «τη διοργάνωση Συμποσίων Ποίησης στην περιοχή της έδρας ή αλλαχού, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ως και την πραγματοποίηση πάσης φύσεως καλλιτεχνικών και πνευματικών εκδηλώσεων».
Η διοργάνωση πραγματοποιείται ανελλιπώς μέχρι σήμερα στους χώρους του Πανεπιστημίου Πατρών, την πρώτη Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή του μηνός Ιουλίου. Υπεύθυνη της διοργάνωσης είναι η με το ίδιο όνομα Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία η οποία αποτελείται σήμερα από 14μελή Οργανωτική Επιτροπή (και 2 επίτιμα μέλη).

Περισσότερα >>

Εδώ θα βρείτε τα βιβλία των εκδόσεών μας...

2011-07-02T10:27:00.000-07:00

Αναζήτηση συγγραφέα

Deja vu : Φανταστικά αφηγήματα

Καλάθι
	Συγγραφέας:	Βερνάρδου, Πόπη
	Εκδόσεις:	Ύφος
	Έτος:	2009
	ISBN:	978-960-7821-29-4
	Κατηγορία:	– Νεοελληνική πεζογραφία - Αφήγημα ... – Επιστημονική φαντασία ...
	Τιμή:	10,10 euro / 9,09 euro

Χουανίτα : Μυθιστόρημα

Καλάθι
	Συγγραφέας:	Βερνάρδου, Πόπη
	Εκδόσεις:	Ελληνικά Γράμματα
	Έτος:	2002
	ISBN:	960-406-257-3
	Κατηγορία:	Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα ...
	Τιμή:	13,32 euro / 11,99 euro

Τι απέγινε η Σταχτοπούτα : Αφήγημα

Καλάθι http://www.bigbook.gr/index.php?mode=author&author_id=4322
	Συγγραφέας:	Βερνάρδου, Πόπη
	Εκδόσεις:	Futura
	Έτος:	1999
	ISBN:	960-7980-05-0
	Κατηγορία:	Νεοελληνική πεζογραφία - Αφήγημα ...
	Τιμή:	4,74 euro / 4,27 euro

Ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός: "Τα βιβλία είναι συνυφασμένα με τη ζωή μου"

2011-06-16T09:31:00.000-07:00

«Κανένα βιβλίο δεν γίνεται τυχαία μπεστ σέλερ»

Ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός επιμένει στη σκληρή δουλειά και την πειθαρχία, ανοίγοντας πια και στον Εκο και στο διαδικτυακό βιβλίο τα εκδοτικά φτερά. Επαναλαμβάνοντας παρηγορητικά σε καιρούς δύσκολους πως, τελικά, ένα συγγραφικό ταλέντο δεν πάει χαμένο.

«Για να γίνει ένα βιβλίο ευπώλητο χρειάζεται, πέρα από το όνομα του συγγραφέα και το θέμα του έργου του, ένας δυνατός μηχανισμός υποστήριξης», πιστεύει ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός.

Τα βιβλία είναι συνυφασμένα με τη ζωή του. Οι εκδόσεις, με τη μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό. "Δεν έτυχε, πέτυχε", επιμένουν οι συνεργάτες του. Οπως και να 'χει, είναι σαν να τον άγγιξε το μαγικό ραβδάκι του Χάρι Πότερ. Συνεχίζοντας την επιτυχημένη πορεία που ξεκίνησε με το "Αρωμα" του Ζίσκιντ, συνεχίστηκε με τον "Θεό των μικρών πραγμάτων" της Αρουντάτι Ρόι, "Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι" του ντε Μπερνιέρ και τα βιβλία του Μαχφούζ, τα e-books και τη μεγάλη εμπορική επιτυχία του Γιώργου Πολυράκη, του Κώστα Καρακάση και της Λένας Μαντά, ο εκδότης Θάνος Ψυχογιός επιμένει στη σκληρή δουλειά και την πειθαρχία, ανοίγοντας πια και στον Εκο και στο διαδικτυακό βιβλίο τα εκδοτικά φτερά. Επαναλαμβάνοντας παρηγορητικά σε καιρούς δύσκολους πως, τελικά, ένα συγγραφικό ταλέντο δεν πάει χαμένο.

Πάντα σήμαινε το βιβλίο για σας κάτι το τόσο σημαντικό;

Τα βιβλία είναι συνυφασμένα με τη ζωή μου. Από τότε που έμαθα να διαβάζω πάντα είχα δίπλα μου ένα βιβλίο και οι προτεραιότητες στη διαδρομή μου ήταν: σπουδές, οικογένεια, εργασία για επιβίωση και ανέλιξη, διάβασμα και μετά όλα τ' άλλα. Αν δεν εργάζομαι ή δεν ασχολούμαι με την οικογένειά μου, θα διαβάζω. Η σύζυγός μου έχει να λέει ότι "είσαι πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι".

Οι εκδόσεις; Να ξετυλίξουμε απ' την αρχή το κουβάρι;

Μπορεί να διάβαζα πάντα αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να γίνω εκδότης. Αυτό έγινε, ουσιαστικά, τυχαία. Το 1971 είχα τελειώσει τη Θεολογική Σχολή και φοιτούσα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ η αδελφή μου η Μαρία ήταν πρωτοετής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Επρεπε να βρούμε μια εργασία για να καλύπτουμε τα έξοδα μας. Η αδελφή μου προσλήφθηκε στις Εκδόσεις Πλειάς του αείμνηστου Μιχάλη Μεϊμάρη ως πωλήτρια βιβλίων και μύησε κι εμένα.

Σταδιακά δημιουργήσαμε ένα μικρό κεφάλαιο και τον Ιούλιο του 1972 νοικιάσαμε ένα γραφείο στον ημιώροφο της οδού Ακαδημίας 91-93. Σιγά σιγά προσλάβαμε κι άλλους πωλητές και προσπαθούσαμε να αναπτύξουμε τη μικρή μας επιχείρηση. Το 1977 η αδελφή μου αποχώρησε για να ασχοληθεί με κάτι άλλο κι εγώ εξακολούθησα να απασχολούμαι επαγγελματικά με την πώληση βιβλίων με δόσεις. Ηθελα πολύ να γίνω εκδότης αλλά προβληματιζόμουν τι είδους βιβλία να εκδώσω.

Τελικά το 1979, με την παρότρυνση και συνεργασία της συζύγου μου, τυπώσαμε τέσσερα παιδικά μυθιστορήματα βραβευμένων ξένων συγγραφέων. Αρχισα με την παιδική λογοτεχνία σκεπτόμενος να επενδύσω στην πνευματική καλλιέργεια των παιδιών, που θα ήταν οι μελλοντικοί αναγνώστες.

Το πρώτο βιβλίο που έγινε επιτυχία;

Το 1986 κυκλοφόρησε το "Αρωμα" του Πάτρικ Ζίσκιντ και έγινε εμπορική επιτυχία. Ακολούθησαν κι άλλα βιβλία με μεγάλη ανταπόκριση από τους αναγνώστες: η "Ιστορία χωρίς τέλος" του Μίχαελ Εντε, "Ο θεός των μικρών πραγμάτων" της Αρουντάτι Ρόι, "Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι" του Λουί ντε Μπερνιέρ, τα βιβλία του Ναγκίμπ Μαχφούζ, και άλλα.

Τι θα πρέπει να έχει ένα βιβλίο ή ένας συγγραφέας για να γίνει βιβλίο σας, συγγραφέας σας;

Λαμβάνουμε πολλά κείμενα από Ελληνες και ξένους συγγραφείς, τα οποία δίνουμε σε ειδικούς αναγνώστες για να τα αξιολογήσουν και να μας τα παρουσιάσουν με γραπτή αναφορά. Η εκδοτική μας ομάδα διαβάζει αυτά που μας προτείνουν προς έκδοση και κάνει τη δεύτερη επιλογή. Τέλος, τα στελέχη όλων των τμημάτων αποφασίζουν σε σύσκεψη ποια βιβλία θα εκδώσουμε. Ενα βιβλίο για να εκδοθεί πρέπει να έχει καλή δομή, ενδιαφέρουσα πλοκή, σωστή και στρωτή γλώσσα, θέμα και υπόθεση που να αφορούν τους αναγνώστες τού σήμερα και, ει δυνατόν, να διαβάζεται απνευστί!

Η μεγάλη επιτυχία για εσάς ήρθε με τον Χάρι Πότερ και ολοκληρώθηκε με τα ελληνικά. Αναμφισβήτητα είστε ο εκδότης που έχει γίνει πια το συνώνυμο του μπεστ σέλερ. Κατ' εσάς, συγκυρία, εκδοτικό ένστικτο, επιχειρηματικές κινήσεις σωστές;

Οταν ολοκληρώθηκε η σειρά του "Χάρι Πότερ" πολλοί διερωτήθηκαν: Τώρα τι θα κάνουν οι εκδόσεις "Ψυχογιός" χωρίς τον "Χάρι Πότερ"; Ομως εμείς είχαμε θέσει τις βάσεις για να απογειώσουμε το πρώτο καλό ελληνικό βιβλίο που θα ερχόταν στα χέρια μας, και η στιγμή δεν άργησε να έρθει. Η επιτυχία ενός βιβλίου είναι συνάρτηση όλων αυτών των παραγόντων που αναφέρατε, και όχι μόνο.

Χρειάζεται η κατάλληλη προετοιμασία και, όταν περάσει από μπροστά σου η μεγάλη ευκαιρία, να τη δεις και να την αξιοποιήσεις έγκαιρα. Επίσης, χρειάζεται η αναγκαία υποδομή για να προβληθεί κάθε βιβλίο στο κοινό στο οποίο απευθύνεται, η κατάλληλη τιμολογιακή πολιτική ώστε να έχει μια "σωστή τιμή" για όλους τους ενδιαφερόμενους (αναγνώστης - βιβλιοπώλης - εκδότης - συγγραφέας) και, τέλος, προαπαιτείται ένα καλά οργανωμένο δίκτυο διανομής, ώστε να μπορούν οι αναγνώστες να το βρουν παντού.

Αλήθεια, κύριε Ψυχογιέ, υπάρχει μηχανισμός ευπωλήτων ή όλα είναι τυχαία;

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Για να γίνει ένα βιβλίο ευπώλητο χρειάζεται, πέρα από το όνομα του συγγραφέα και το θέμα του έργου του, ένας δυνατός μηχανισμός υποστήριξης- μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύει στην αξία του βιβλίου και είναι αποφασισμένη να εξαντλήσει όλα τα εργαλεία προώθησής του.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι μικρομομφές. Λογοτεχνία συναισθηματική και εύπεπτη, γυναικείο αναγνωστικό κοινό... Παρότι μάλλον σας ακολουθούν κατά πόδας. Σε τίτλους, εξώφυλλα, θεματική...

Εκδίδουμε 180-200 βιβλία ετησίως και, απ' αυτά, τα 30-40 θα μπορούσαν να ενταχθούν στο είδος της λογοτεχνίας που αναφέρετε. Ομως, ας μην ξεχνάμε ότι αυτά ακριβώς τα βιβλία αποσπούν το αναγνωστικό κοινό από τα άλλα μέσα ψυχαγωγίας, όπως είναι η τηλεόραση, και χάρη σ' αυτά συντηρείται ο εκδοτικός κλάδος (συγγραφείς, μεταφραστές, επιμελητές, τυπογράφοι, βιβλιοδέτες, βιβλιοπώλες).

Προφανώς, όσοι πολύ εύκολα εξαπολύουν μομφές δεν γνωρίζουν το εκδοτικό μας πρόγραμμα. Αν το μελετήσουν καλύτερα θα διαπιστώσουν ότι μεγάλα ονόματα, όπως ο Ουμπέρτο Εκο, η Μάργκαρετ Ατγουντ, ο Χάουαρντ Τζέικομπσον (Βραβείο Βooker 2010), κ.ά. εντάχθηκαν στην εκδοτική μας εταιρεία, εκτιμώντας το κύρος και την αξιοπιστία μας.

Η άποψή σας για την ελληνική λογοτεχνία;

Υπάρχουν πάρα πολλοί Ελληνες που γράφουν? αρκετοί απ' αυτούς είναι αξιόλογοι και ορισμένοι πραγματικά σπουδαίοι λογοτέχνες, οι οποίοι τυγχάνουν μεγάλης υπόληψης και αποδοχής από τους αναγνώστες τους. Ομως, ο περιορισμός της ελληνικής γλώσσας δεν διευκολύνει τη γνωριμία τους με το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Ετσι περιορίζονται στους αναγνώστες της Ελλάδας και της Κύπρου. Οσοι, δε, συγγραφείς είχαν την ευκαιρία να δουν το έργο τους μεταφρασμένο, ως επί το πλείστον εκδόθηκαν από ήσσονος σημασίας εκδοτικούς οίκους, χωρίς τη δυνατότητα ιδιαίτερης προβολής και προώθησης.

Ας ελπίσουμε ότι με τη χρήση των νέων τεχνολογιών (διαδίκτυο και συσκευές ανάγνωσης) η ελληνική πνευματική δημιουργία θα φτάσει και στον απόδημο ελληνισμό (που δεν είναι ευκαταφρόνητος). Επίσης θα δοθεί η δυνατότητα σ' εμάς τους Ελληνες εκδότες να μεταφράσουμε τα βιβλία των συγγραφέων μας και να τα προωθήσουμε μέσω του διαδικτύου στην παγκόσμια κοινότητα.

Το εκδοτικό τι σημαίνει για σας: επάγγελμα, χρέος, επιχείρηση, μεράκι, ψυχαγωγία, απόλαυση, τρόπο ζωής...

Ολα αυτά και κάτι παραπάνω: αποστολή! Είμαστε εδώ με έντονη την κοινωνική μας συνείδηση και το ενδιαφέρον για τους άλλους, και συνεισφέρουμε στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και σε κοινωφελείς οργανισμούς, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

Το 2010 από κοινού με τη συγγραφέα μας Λένα Μαντά διαθέσαμε τα έσοδα (58.780€) από το βιβλίο της "Δεν μπορεί θα στρώσει" στο ΚΕΘΕΑ-ΔΙΑΒΑΣΗ. Αυτό το ενδιαφέρον και η κοινωνική μας ευθύνη θα επιταθούν το 2011 αφού 10 λεπτά από κάθε πωληθέν βιβλίο μας θα διατεθούν με απόλυτη διαφάνεια σε διάφορους Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς.

Ελπίζουμε να συγκεντρώσουμε ένα ποσό της τάξεως των 150.000-200.000 €.

Στην αρχή δεν πιστεύαμε στην επιτυχία του "Χάρι Πότερ"

Πιστεύετε ότι ένα συγγραφικό ταλέντο μπορεί να πάει χαμένο;

Μια θετική απάντηση θα ικανοποιούσε αρκετούς που νομίζουν ότι είναι μεγάλα συγγραφικά ταλέντα αλλά δεν τους έχουμε ανακαλύψει. Ομως όχι? κανείς δεν πάει χαμένος. Οποιος έχει το χάρισμα του καλού συγγραφέα, αργά ή γρήγορα θα βρει τον δρόμο της αναγνώρισης και της καταξίωσης, τουλάχιστον από τους αναγνώστες.

Στις μέρες μας, το μεγάλο έργο μπορεί να γραφτεί;

Εχω την εντύπωση ότι είναι πολύ δύσκολο να γραφτεί σήμερα ένα σπουδαίο έργο. Αν εξετάσουμε τα τελευταία πενήντα χρόνια, θα διαπιστώσουμε πως έχουν εκδοθεί σημαντικά βιβλία αλλά λείπει το μεγάλο έργο. Μετά τον Τόμας Μαν και το "Μαγικό βουνό" δεν έχω να αναφέρω άλλο.

Αυτή είναι η άποψή μου και δεν εννοώ ότι σήμερα έχουν εκλείψει οι μεγάλοι συγγραφείς. Απλώς, αυτοί οι δημιουργοί δέχονται καταιγισμό ερεθισμάτων από το περιβάλλον τους και δεν προλαβαίνουν να τα ταξινομήσουν, να τα επεξεργαστούν, να τα αφομοιώσουν και ν' αποτυπώσουν την κοινωνία σε μνημειώδη έργα.

Συγγραφείς ή βιβλία που αποτέλεσαν για σας εκδοτική έκπληξη;

Τα βιβλία του Χάρι Πότερ. Στην αρχή δεν πιστεύαμε ότι θα γνωρίσουν τέτοια μεγάλη επιτυχία. Επίσης, τα βιβλία των Ελλήνων συγγραφέων μας με τις πολύ υψηλές, για τα ελληνικά δεδομένα, πωλήσεις.

Ελένη Γκίκα
elgika@pegasus.gr

* εφημ. "ΕΘΝΟΣ" 16.6.2011

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

2011-06-12T08:16:00.000-07:00

Στην κατάμεστη αίθουσα -από φίλους της ποίησης- του βιβλιοπωλείου «Έναστρον» Σόλωνος 101, το απόγευμα της Δευτέρας 6 Ιουνίου, της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" εκδ. ΥΦΟΣ.

Ο Πάνος Αϊβαλής από τις εκδόσεις ΥΦΟΣ καλωσόρισε τον κόσμο και ευχαρίστησε τους ιδιοκτήτες του καφέ-βιβλιοπωλείου "Εναστρον" για την φιλοξενία αλλά και για την διάθεση της ποιητικής συλλογής ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ του Φίλιππου Νικολόπουλου σε μια εποχή που την ποίηση έχουν εξοστρακίσει τα περισσότερα βιβλιοπωλεία με την δικαιολογία ότι "δεν πουλάει"....

Χαιρετισμό εκ μέρους της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών απήθυνε ο Παύλος Ναθαναήλ, ακολούθησε Ηλίας Στασινός Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών.
Από την συγγραφέα και καλή ηθοποιό Ντίνα Ρίτσου ακούστηκε το πρώτο από τα πέντε ποιήματα που διαβάστηκαν από την συλλογή του παρουσιαζόμενου ποιητή μας.Στην συνέχεια ο Δημήτρης Καραμβάλης, έκανε μια εμπεριστατωμένη προσέγγιση στην ποίηση του Φίλιππου Νικολόπουλου όπως και μετέπειτα ο κριτικός λογοτεχνίας, ποιητής και Κώστας Καρούσος, στο έντονα κοινωνικό στοιχείο, το ευρηματικό, εκφραστικό και το υποθάλπον διαισθητικό στοιχείο. Σε δυο και μόνο στίχους ευθυγραμμίζεται ο ίδιος, συνεπής, ασυμβίβαστος, καταληκτικός και ευαίσθητος:
"Πάλευε ασταμάτητα με το εσωτερικό χτήνος
Και ας έχανε τις πιο πολλές φορές στον αγώνα"

....ο μόνιμα εξεγερμένος ποιητής Φ.Ν. για το δίκιο, την αλήθεια, την ανθρωπιά, θέλει να προσδώσει -μέσω του έργου του- μια μονιμότητα επικοινωνιακής - κοινωνικής παρουσίας και στον αναγνώστη. Ουσιαστικά κάνει μια ολόψυχη πρόταση συνοδοιπορίας "στην παγωνιά της ερειπωμένης πολιτείας" όπως γράφει στην σελ. 33.....

Την ποιητική βραδιά που ομολογουμένως άφησε καλές εντυπώσεις σε όλους μας, τίμησαν με την παρουσία τους ο Παναγιώτης Καραφωτιάς Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, ο Γεώργιος Ζαραφέτας Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ένωσης Αρκάδων, ο Γιώργος Καλπακιώτης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών, οΚώστας Κουμπέρτσος φιλόλογος, δημοσιογράφος, οΓιώργος Παλαμήδης τ. Δήμαρχος Γόρτυνος, ο Γιάννης Αντωνόπουλος δάσκαλος και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την Καρύταινα, ο Γ. Κράνης δικηγόρος και συγγραφέας, η Πόπη Βερνάρδου συγγραφέας, ο Διαμάντης Λεβεντάκος κριτικός κινηματογράφου και πολλοί άλλοι φίλοι του ποιητή μας Φίλιππου Νικολόπουλου.

Να σημειώσουμε ότι η ποιητική συλλογή ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ έκδοση ΥΦΟΣ διατίθεται από το καφέ -βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101, τηλ. 210-3828.161

Σχεδόν καθημερινά στο "Εναστρον" γίνονται εκδηλώσεις όπως και μουσικές βραδιές πληροφορίες μπορείτε να έχετε στο τηλέφωνο 210 3828.161

«Πειραιώς Ενθύμια» μέρος δεύτερο, του ετήσιου περιοδικού «Αφιέρωμα», έκδοση της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά «Saint Paul»

2011-06-07T23:35:00.000-07:00

Σπανια «Πειραιως ενθυμια»

«Η αγαθή τύχη» του εκπαιδευτικού Ηλία Χριστοφίδη ήταν το πρώτο τυπογραφείο που λειτούργησε στον Πειραιά το 1838. Τότε το λιμάνι δεν ξεπερνούσε τους 1.500 κατοίκους. Το πρώτο πειραϊκό έντυπο ήταν ένα χρόνο μετά «Ο παιδαγωγός» και δέκα χρόνια αργότερα ακολουθεί ο εβδομαδιαίος «Ερμής Πειραιώς» του Παντολέοντος Καμπούρογλου. Επονται σε εβδομαδιαία μορφή τα: «Πειραιεύς», «Φωνή του Πειραιώς», «Ερμής», «Τάξις», «Ηχώ», «Πρόνοια».

«Μαζεύω... ό,τι καλό σ' αυτόν τον άγριο κόσμο κινδυνεύει» Μ. Σαχτούρης

Εξόχως ενδιαφέροντα, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, περιεχόμενα στο «Πειραιώς Ενθύμια» μέρος δεύτερο, του ετήσιου περιοδικού «Αφιέρωμα», έκδοση που επιμελήθηκε ομάδα εκπαιδευτικών της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά «Saint Paul», τηλ.: 210-4511954.

Το δεύτερο μέρος -τεύχος 5β'- του αφιερώματος, που συνοδεύεται από καλαίσθητη κασετίνα, περιέχει υλικό αδημοσίευτο της πλούσιας ιδιωτικής συλλογής του αποφοίτου της Σχολής, φιλολόγου Ιάκωβου Βαγιάκη, με αντικείμενο την πόλη του Πειραιά. Οπως αναφέρεται στο εισαγωγικό σημείωμα «η κάθε σελίδα του ξεχωριστά και όλες μαζί οι σελίδες των οκτώ ενοτήτων που παρουσιάζονται μοιάζουν με σταθμούς, άλλοτε μεγάλους και άλλοτε μικρούς, ενός ταξιδιού στην ιστορία της πόλης μας».

Η πρώτη ημερήσια εφημερίδα, η «Σφαίρα», εκδίδεται το 1880 από τον εκπαιδευτικό Ιωάννη Καλοστύπη. Οσο για τους εκπροσώπους των Γραμμάτων και τους δημοσιογράφους που έγραψαν στον πειραϊκό Τύπο σημειώνουμε: Νίκος Καββαδίας, Δημοσθένης Βουτυράς, Γεράσιμος Βώκος, Παύλος Νιρβάνας, Σπύρος Μελάς κ.ά.

Σε 160 σελίδες, το συλλεκτικό υλικό, ταξινομημένο κατά ενότητες, οδηγεί τον αναγνώστη μέσα από διαφημίσεις, γκραβούρες, τιμολόγια, αποδείξεις, γραφικά, σε ένα ιστορικό πανόραμα-ενθύμημα του Πειραιά.

Εποικος του λιμανιού επί δεκαέξι χρόνια, ο ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης σημειώνει:

«Τα επιστολόχαρτα των επιχειρήσεων που διασώζει ο κ. Βαγιάκης, είναι αληθινά κομψοτεχνήματα. Μια τέτοια προσφορά είναι μεγάλη γιατί δίνει την καρδιά του Πειραιά, μιας πόλης βιομηχανικής και εμπορικής όπου κυριαρχούσαν ποτοποιίες με αξία όχι μόνο τοπική αλλά εθνική. Μια ιδιόμορφη ωραία έκδοση που συντηρεί στη μνήμη τον Πειραιά μας».

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ kiousis@enet.gr

* Ελευθεροτυπία, Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

εδώ μπορείτε να το ξεφυλλίσετε:
http://issuu.com/saintpaul/docs/afieroma5b