Επέστρεψε το βιβλίο στη βιβλιοθήκη ύστερα από 60 χρόνια...

ΤΟΛΕΔΟ. Βιβλίο επεστράφη ταχυδρομικώς σε βιβλιοθήκη του Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών ύστερα από έξι δεκαετίες, συνοδευόμενο από ανώνυμη επιστολή όπου εκφραζόταν μεταμέλεια. Το βιβλίο με τίτλο «Ναπολέων» ήταν βιογραφία του γάλλου στρατηλάτη, την οποία είχε συγγράψει ο Εμίλ Λούντβιχ (φωτο).
Η επιστολή που συνόδευε το βιβλίο ανέφερε:

«Πήρα αυτό το βιβλίο από τα ράφια σας το 1949!!!
 και δεν το επέστρεψα.  Ζητώ συγγνώμη...

Είναι εξαιρετικό βιβλίο και σε εξαιρετική κατάσταση». Εφερε την υπογραφή «πρώην κάτοικος Τολέδου» και είχε την προσθήκη: « Το να νιώθεις ενοχή για 60 χρόνια είναι τρομερό πράγμα». Το θέμα αποκάλυψε η εφημερίδα «Τhe Βlade» σε ρεπορτάζ της.

Τo δέμα ταχυδρομήθηκε από το Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνιας.

*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

της Μαρίας-Βαλέριας Ηλιάδη "Χάρτινη συγγνώμη" ποίηση

   "Χάρτινη συγγνώμη"   

  της   Μαρίας-Βαλέριας Ηλιάδη     

Ελληνική ποίηση

Εκδ. Παρατηρητής

Σελίδες: 63

Ημ. Έκδοσης: 01/01/2001

Ένα ανέκδοτο ποίημα του Ν.Δ. Καρούζου

12.Ο «Αμφορέας» είναι ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου που ποτέ δεν εκδόθηκε. Γραμμένο στη γραφομηχανή του, με τη χειρόγραφη σημείωση «Bimm Gamm Gimm Gamm», ανασύρθηκε από το αρχείο του, που ανήκει στην κληρονόμο (και πρώην σύζυγό του) κυρία Μεϊμαράκη. Οι εκδόσεις Ίκαρος, μετά τους δύο τόμους με το σύνολο των γνωστών ποιημάτων του, αποφάσισαν να συγκεντρώσουν και το σύνολο των ανέκδοτων ποιημάτων του για να εκδώσουν το 2010 ένα νέο τόμο, με αφορμή και τη συμπλήρωση είκοσι ετών από το θάνατό του ποιητή. Για το λόγο αυτό απευθύνουν έκκληση σε όσους «έχουν στην κατοχή τους τέτοια χειρόγραφα ή δακτυλόγραφα να μας αποστείλουν αντίγραφα ή, έστω, να έρθουν σε επαφή με τα γραφεία μας για περισσότερες πληροφορίες.
Εξυπακούεται ότι στον τόμο αυτό, εφόσον η προσπάθεια καρποφορήσει, θα αναφέρονται τα ονόματα των δωρητών, τους οποίους ευχαριστούμε προκαταβολικά για τη συμβολή τους στην ολοκλήρωση της παρουσίασης ενός τόσο σημαντικού ποιητή».

Όπως μας εξηγεί ο υπεύθυνος της έκδοσης Ευγένιος Αρανίτσης, ο Νίκος Καρούζος είχε ως παιχνίδι τη συνήθεια να γράφει ποιήματα και να τα δίνει στους φίλους του σε στιγμές διασκέδασης, καθώς έπιναν «σε μακρινά κουτούκια, σε σιγηλά λησμονεία». Άλλες φορές, όταν πήγαινε επίσκεψη σε κάποιο φιλικό σπίτι, αντί δώρου προσέφερε ένα ποίημα που είχε ετοιμάσει ειδικά για την περίσταση. Και, φυσικά, υπήρχαν και τα ποιήματα που δεν πρόλαβε να δημοσιεύσει, ή κάποια που παραχώρησε σε περιοδικά, εκδόθηκαν για μια φορά και μετά δεν βρέθηκαν σε κάποια από τις ποιητικές του εκδόσεις. Είναι γνωστό ότι πολλά ποιήματα έχει ο Γιώργος Σκούρτης, στον οποίο ανήκε η Ράμπα όπου σύχναζε ο ποιητής, ο Μάνος Στεφανίδης και άλλοι.

Ο Ευγένιος Αρανίτσης έχει την ευθύνη της επιλογής του υλικού που θα εκδοθεί και γνωρίζει πως ανάμεσά τους βρίσκονται από αριστουργήματα μέχρι ποιήματα που αρχικά δεν αξιολογούνται ιδιαίτερα, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για άκρως ενδιαφέροντες χρησμούς ή παροιμίες. Όλα αυτά θα μονταριστούν σε μια σειρά, ώστε να προκύπτει ένα είδος εξέλιξης, σαν αφήγηση μιας ιδέας (και όχι χρονολογικά). Τίτλος φυσικά δεν υπάρχει, αν και ο Αρανίτσης θα ήθελε έναν τίτλο ποιήματος: προς το παρόν, επικρατέστερο το «Oιδίπους τυραννούμενος» (με την προσθήκη «και άλλα ποιήματα»).

από την ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ι. ΑΝΕΣΤΗ  - LIFO MAG

ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: Ο Μάνος, το καφεδάκι και το χειροφίλημα...

    Π Ρ Ο Σ Ω Π Ο    

Με την ευκαιρία της αυριανής (Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009) επετειακής εκδήλωσης της Ορχήστρας των Χρωμάτων στο Παλλάς η διακεκριμένη πιανίστρια ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα της πρώτης εκείνης συναυλίας πριν από είκοσι χρόνια στον ίδιο χώρο και θυμάται τη συνεργασία της με τον Χατζιδάκι .

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης είκοσι χρόνων από την πρώτη συναυλία υπό τον ιδρυτή της, τον αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκι, στις 23 Νοεμβρίου 1989 στο Παλλάς, η Ορχήστρα των Χρωμάτων τιμά την επέτειο επαναλαμβάνοντας αύριο το ίδιο εκείνο πρόγραμμα στον ίδιο χώρο και μάλιστα με τη σύμπραξη της ίδιας σολίστ: η διακεκριμένη πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου ερμηνεύει το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 τουΜότσαρτκαι αναπολεί με ιδιαίτερη νοσταλγία την προ εικοσαετίας εμπειρία της:

«Η αλήθεια είναι πως τότε δεν είχα καταλάβει πόσο σπουδαία τιμή ήταν για μένα αυτή η εμφάνιση» λέει· και συνεχίζει: «Σκέφτομαι με μεγάλη συγκίνηση τη συνεργασία μου με τον Μάνο.Ολόκληρη η Ορχήστρα όμωςήταν μια θερμή αγκαλιά.Ολοι οι μουσικοί είχαν άνεση και, φυσικά, τεράστια αγάπη για τον Χατζιδάκι.Τον θυμάμαι στην πρόβα ν΄ ανεβαίνει στο πόντιουμ μ΄ ένα καφεδάκι.Εκανε τα πάντα για να αισθανθώ κι εγώ άνετα,με περιέβαλλε με απίστευτη αγάπη και στοργή.».
Καθώς η κουβέντα προχωρεί, η Ντόρα Μπακοπούλου δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση:«Ο Χατζιδάκις ήταν πολύ συνδεδεμένος με τα νεανικά του χρόνια»λέει· και αμέσως εξηγεί:«Θυμάμαι την πρώτη μου συνάντηση μαζί του το 1955.  Σπουδάστρια του Ωδείου Αθηνών ακόμη εγώ, θέλησα να του παίξω Μότσαρτ. Μόλις τελείωσα,με κοίταξε με αγάπη και ταυτόχρονα με έκπληξη. Εχω την εντύπωσηλοιπόνπως το γεγονός ότι στην πρώτη εκείνη συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων μού ζήτησε να παίξω Μότσαρτ δεν ήταν τυχαίο. Είχε σχέση με την πρώτη μας εκείνη συνάντηση.Με κάποιο τρόπο,την ανακαλούσε...».

Η Ντόρα Μπακοπούλου θυμάται τον ενθουσιασμό του Μάνου Χατζιδάκι για την ίδρυση της Ορχήστρας των Χρωμάτων. «Ο Μάνος ήταν σε διαρκή ψυχικό βρασμό» λέει η καταξιωμένη πιανίστρια. «Είχε κάνει κι άλλες απόπειρες να συστήσει ορχήστρες οι οποίες όμως δεν είχαν και τόσο καλή τύχη καθώς τα πράγματα ήταν μάλλον συγκυριακά. Εν προκειμένωη πρωτοβουλία ήταν πιο οργανωμένη και αυτό τον ενθουσίαζε κυριολεκτικά. Οραματιζόταν μια ορχήστρα η οποία θα παρουσιάζει έργα που το κοινό δεν έχει συχνά την ευκαιρία να παρακολουθήσει.Και έδωσε το στίγμα με το πρώτο κιόλας πρόγραμμα:και η Συμφωνία του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, γιου του μεγάλου συνθέτη,και η Σερενάτα του Μπραμς είναι έργα τα οποία παίζονται σπανιότατα. Αυτή ήταν η φιλοδοξία και το μεράκι του για τη νεογέννητη Ορχήστρα...».

Υπάρχει κάτι που διατηρεί ιδιαιτέρως στη μνήμη της από την πρώτη εκείνη συναυλία; «Θυμάμαι κατ΄ αρχάςότι είχε έρθει πάρα πολύς κόσμος»λέει η Ντόρα Μπακοπούλου. «Ξαφνικάσυνειδητοποίησα την ευθύνη και αισθάνθηκα μεγάλο εκνευρισμό. Ωστόσο, όπως ακριβώς είχε κάνει και στις πρόβες, ο Μάνος φρόντισε να με κάνει να αισθανθώ άνετα.Ολη η συναυλία βιντεοσκοπήθηκε και αυτό που θυμάμαιεπίσηςείναι το θαυμάσιο χειροφίλημα που μου έκανε στο τέλος...».

Πώς βλέπει άραγε η Ντόρα Μπακοπούλου την πορεία της Ορχήστρας των Χρωμάτων είκοσι χρόνια μετά την πρώτη εκείνη συναυλία;«Γίνεται πολύ μεγάλη προσπάθεια. Κακά τα ψέματα, στον τόπο μας τέτοιες πρωτοβουλίες δεν ενισχύονται.Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στον Γιώργο Κουρουπό, ο οποίος κράτησε και κρατά την Ορχήστρα με νύχια και με δόντια. Το ίδιο και στονΜίλτο Λογιάδη , τον οποίο ο Χατζιδάκις είχε αγκαλιάσει με μεγάλη αγάπη και εμπιστοσύνη. Εχουν χαράξει μια ωραία πορεία και τη συνεχίζουν».

Επιστρέφοντας στην αυριανή συναυλία, η Ντόρα Μπακοπούλου αισθάνεται φορτισμένη; «Αντιθέτως,πηγαίνω πολύ ανάλαφρα. Με μεγάλη συγκίνηση,αλλά ανάλαφρα.Εχω πολύ κέφι.Οταν με πιάνει το παράπονο που λείπει ο Μάνος,σκέπτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που υπήρξε στη ζωή μας και τον είχαμε.Εκτός όλων των άλλων,ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά γενναιόδωρος. Ο,τι είχε και δεν είχε,το πρόσφερε. Και όχι αποκλειστικά στους πιο κοντινούς του ανθρώπους...».

Η επετειακή συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων θα δοθεί αύριο Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009  στο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5) υπό τον Μίλτο Λογιάδη.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει το Κοντσέρτο σε ντο ελάσσονα RV σ155 για έγχορδα του Α.Βιβάλντι,τη Συμφωνία σε μι ύφεση μείζονα έργο 9 αρ.2 του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ,το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.2 του Μότσαρτ (σολίστ:Ντόρα Μπακοπούλου) και τη Σερενάτα αρ.2 του Μπραμς. Ωρα έναρξης: 20.30.

*από την εφ. "ΤΟ ΒΗΜΑ"Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009  της  ΙΣΜΑΣ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ

''Χάρτινη Συγγνώμη''

της  Βαλέριας  Ηλιάδου*

 

Μια φορά ήταν αυτή κι ήταν η πρώτη που το φως έμπαινε διστακτικά μες απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου σου, στριμωχνόταν, ασφυκτιούσε κι έμπαινε.. Κι ήταν πρώτη η φορά που οι αχτίδες άγγιζαν τα μαλλιά σου, πότιζαν τα σφαλιστά σου μάτια , που τα γερμένα βλέφαρα σου ένιωθαν αυτή τη χρυσή πνοή. Ήταν η πρώτη αυτή η φορά που τα μέλη σου αγκάλιασε αυτή η λάμψη η δειλή που το σώμα σου ολάκερο γέμισε με χρώμα με μια τόσο δα πυγολαμπίδα χρώμα που αναβόσβηνε ποιος ξέρει μέσα σε ποιό σκοτάδι.. Το σώμα σου αρχίζει να ζεσταίνεται, να καίει με μια ονειρική διαίσθηση ανοίγεις τα μάτια σου κι ας μην έχεις ακόμα ξυπνήσει. Από ποιο λήθαργο να βγήκες και μπήκες τώρα στα δικά μου όνειρα και άγγιξες τη δική μου αλήθεια με το δάχτυλο σου σα να αγγίζεις το νερό με το κλαδί.. Με τάραξες. Ανοίγεις διάπλατα τα μάτια και θυμάσαι πού είσαι, τι έκανες, πού πρέπει να πας, όχι ποιος είσαι. Αυτό το τελευταίο μένει ακόμα αναπάντητο.
 Είσαι ο γιος, ο αδερφός, ο επαγγελματίας, ο αγαπημένος, είσαι ο ωραίος, είσαι ο δύσκολος, είσαι ο καχύποπτος, είσαι ο μοιραίος, ο ακραίος, το καλύτερο παιδί, είσαι μια λέξη ή πολλές;

 Ή μήπως τίποτα δεν είσαι..; Ξυπνάς μέσα στο χάραμα μιας ακόμα σκέψης που από καιρό πια τριγυρνάει μέσα σου, ξυπνάς κι είναι η φορά η πολλοστή που ξυπνάς και κοιτάζεις το ερωτηματικό σου. Όρθιος πια με δυο ανέμους στο πλευρό σου λίγο νωρίς, λίγο καθυστερημένα -να ‘ναι μια φυλακή ο χρόνος που εγκλωβίζεσαι παίρνοντας εσύ το κλειδί του κελιού σου το κλειδώνεις και μένεις μέσα μέχρι να σταματήσει η χιονοθύελλα, να περάσει ο τυφώνας, να ηρεμήσει η φύση , να σε δεχτεί κοντά της , να την δεχτείς κι εσύ, ν’ αγαπηθείτε πάλι..
Γύρω σου ερειπωμένοι κόσμοι μιας ζωής που επέλεξες και δημιούργησες. Που ήσουν εσύ ο Θεός της και την έπλασες απ’ την αρχή, της έδωσες μορφή και χρώμα και ύφος, μονάχα φωνή δεν της έδωσες να σε ζητάει. Γύρω σου η εικόνα μιας τακτοποιημένης καταστροφής που μέσα της και πάνω της και κάτω της κρύβει συντρίμμια αναμνήσεις που καλείς και διώχνεις συνεχώς.

Για ‘σένα κελαηδούν τα πουλιά, για ‘σένα γίνανε οι κάμποι πράσινοι, για ‘σένα βγήκαν έξω τα παιδιά, για ‘σένα ανέτειλε αυτός ο ήλιος, για ‘σένα γραφτήκαν τα έργα τα πιο μεγάλα για ‘σένα ακόμα έσμιξαν τόσο απλά , τόσο μοιραία τα ποτάμια με τις θάλασσες, για ‘σένα. Κι εσύ κοιτάζεις τα ερείπια με μια ματιά που διαπερνάει τον ίδιο σου τον πόνο, βγαίνει απ’ τη ψυχή σου, περιφέρεται στο χώρο κι επιστρέφει πάλι πίσω. Εσύ μπορείς να δεις τις αντοχές σου μέσα σε ένα τασάκι που ξέχασες να αδειάσεις κι ακόμα σ’ ενοχλεί η μυρωδιά του. Εσύ μονάχα μπορείς να δαμάσεις τους φόβους σου με μια υπόσχεση που γίνεται παραίσθηση και σε μοιράζει σε δυο κόσμους αφήνοντάς σου σημάδια που δεν αλλοιώνονται, να θυμάσαι αυτή τη μοιρασιά , να πορεύεσαι μαζί της. Σα γυαλί σπας και επιστρέφεις, δροσίζεις τα χείλη σου μέσα σε μια έρημο από λάθη, τα ξαναδροσίζεις κι ανασαίνεις. Μια ανάσα βαθιά σαν τον ωκεανό που δεν τελειώνει κι αργοσβήνει μέσα σε ένα χάος που σκοντάφτει στο κενό, τόσο γεμάτο μα και τόσο νωπό που δεν μπορείς να το προσπεράσεις χωρίς να βραχείς. Μες τα δυο χείλη σου που δροσίζονται μια γεύση από αλάτι πικρή, σα να καταπίνεις τον ήλιο και το φεγγάρι μαζί και να παλεύουν μέσα στο στομάχι σου για τη νίκη.

Κι ύστερα έσβησαν οι χαρακιές σου κι ετοιμάστηκες από αρχής να παιδέψεις λίγο ακόμα λίγο αυτόν τον εαυτό σου. Κι ήρθε η ώρα που περίμενες και ετοιμάστηκες να παραβγείς στο πρώτο σύνθημα να τρέξεις να προλάβεις, μα δεν έπαιζες για τη νίκη ήταν πιο πολύ μια απορία που σε βασάνιζε και δε μπορούσες να απαντήσεις. Ήταν για τον αν μπορείς να τρέξεις, αν μπορείς να βρεθείς αντίπαλος με τα θηρία μιας άλλης εποχής που λυσσασμένα με τα δόντια τους να τρίζουν σε προκαλούσαν σε ένα μαρτύριο δίχως τέλος, αν μπορέσεις να τρέξεις να σωθείς. Μα δε νικούσες, απλά ζούσες. Δεν ήταν μια πάλη θριάμβου ήταν μια πάλη επιβίωσης για να μπορέσει το ίδιο φως να σε αγγίξει το πρωί.. Θα τα κατάφερνες;

 Ποιος ξέρει.. Δεν είχες πάντα αυτή την έκφραση του φόβου να σε προσπερνά στο λεπτό, δεν είχες πάντα αυτά τα θρύψαλα για μάτια που ερμηνεύουν τις ευχές ως διαταγές, δεν είχες πάντα αυτό το χέρι που τώρα τρέμει μαζεμένο σε μπουνιά. Το ξέρεις πως δεν ήσουν πάντα έτσι.. Και τι μ’ αυτό.. Και τι; Θα περάσεις ξανά το σκαλοπάτι που οδηγεί στην κατηφόρα

Θα κατέβεις κι εσύ

Μ ‘έναν πόνο στα μάτια στοργικό

Θα χεις δίπλα σου τη λήθη και το όνειρο

Θα σαι πάντα μοιρασμένος σα χαρτί με δυο κομμάτια μέτρα να τραγουδούν για ‘σένα

Θα γυρίσεις με ένα βλέμμα

Πίσω

Και πάλι θα προχωρήσεις..

Μα τα βήματά σου κουβαλάνε το χειμώνα κι είναι τόσο βαριά

Σα να βουλιάζουν σ ένα βάλτο

Σε μια έρημο από ενοχές.

Είναι βήματα ανθρώπου.

Είναι νωρίς πολύ νωρίς κι ας ξέρεις ήδη πως είσαι μόνος

Σου πήρε καιρό

Μα τώρα ξέρεις πως έχεις εσένα μονάχα

Εσένα και δυο εποχές που σε φορτίζουν νευρικά

Υπάρχεις εσύ και δυο σιωπές

Να σε τυλίγουν με ένα πέπλο αόρατο.

Δε θες πολλά.. Μονάχα να ταξιδέψεις στο δικό σου όνειρο , να μπορέσεις να χαθείς.. Αφού ο κόσμος είναι τόσο μικρός για ‘σένα και δε σε χωράει.

Αφού ο ήλιος για ‘σένα καίει λιγότερο και το νερό δε φτάνει για ‘σένα

Και οι δρόμοι

Οι δρόμοι είναι μικροί, τόσο μικροί που το βήμα σου τους φτάνει

Και ο αέρας

Ο αέρας λιγοστεύει σαν αγανάκτηση που ησυχάζει και μεγαλώνει μέσα σου τρέφοντας μια αυταπάτη από ντροπές..

Κάνεις μονάχα ένα βήμα κι είσαι εκεί από όπου ξεκίνησες.

Τι μάταιο!

Μια σταλιά δάκρυα δε φτάνουν να ποτίσουν όλους αυτούς τους κάμπους, δυο χέρια τόσο μικρά δεν αρκούν να σηκώσουν τη θλίψη του κόσμου, δε φτάνουν κι ας νομίζεις. Δε φτάνουν.

…...................

* έχει εκδόσει τη ποιητική συλλογή ''Χάρτινη Συγγνώμη''  από τις εκδόσεις Παρατηρητής το 2002.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΕΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ

«Να ξαναφέρουμε τον Πλάτωνα στον 21ο αιώνα»

«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω» έλεγε ο Πλάτων. Τα Μαθηματικά, με άλλα λόγια, είναι βασικός όρος της Φιλοσοφίας. Υπάρχουν όμως άλλοι τρεις, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέν Μπαντιού, που ξαναδιαβάζει τον Πλάτωνα και τον επαναφέρει στο προσκήνιο της Φιλοσοφίας του 21ου αιώνα. Η γένεση του φιλοσοφικού λόγου, λέει, έχει ως αναγκαία προϋπόθεση τη συνύπαρξη των μαθηματικών, της τέχνης (ειδικότερα της ποίησης), της ελεύθερης πολιτικής σκέψης και πράξης, και τέλος της αναγνώρισης του έρωτα πέραν της ηδονοθηρικής διάστασης της σεξουαλικότητας. Ο Πλάτων έφερε «την πρώτη φιλοσοφική μορφοποίηση που προτείνει να συναρθρωθεί το σύνολο αυτών των διαδικασιών, σ΄ έναν κοινό εννοιολογικό χώρο», λέει ο Μπαντιού. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το φιλοσοφικό περιοδικό «αληthεια», οι Εκδόσεις Πατάκη και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών τιμούν τη μεγάλη αυτή μορφή των γαλλικών γραμμάτων με ένα διεθνές συνέδριο αφιερωμένο στο έργο του, με κύριο άξονα την ερμηνεία του στο πλατωνικό έργο που τον έκανε και διεθνώς γνωστό. Το συνέδριο λέγεται «Πλατωνισμός τον 21ο αιώνα; Ο Αλέν Μπαντιού και οι όροι της Φιλοσοφίας» και πραγματοποιείται Παρασκευή απόγευμα και Σάββατο πρωί στο Γαλλικό Ινστιτούτο.

Θα συμμετάσχουν Άγγλοι, Ιταλοί και Έλληνες πανεπιστημιακοί, καθώς και η δημοσιογράφος του περιοδικού «Νouvel Οbservateur» και φιλόσοφος Οντ Λανσελέν. Ανάμεσα στις εισηγήσεις είναι: «Ο Μπαντιού, ο Πλάτων και οι “Λογικές των κόσμων”» του καθηγητή στο Λονδίνο Άντριου Γκίμπσον (Παρασκευή, 18.50), «Ο Βadiou και η πολιτιστική επανάσταση» του πανεπιστημιακού στην Μπολόνια Αλεσάντρο Ρούσο (Σάββατο, 10.50), «Η εποχή των ποιητών» του Γιώργου Βέλτσου (Σάββατο, 12.30). Ο Αλέν Μπαντιού- στην Ελλάδα είναι γνωστότερος για τα πολιτικά του έργα- θα κλείσει το συνέδριο το Σάββατο στις 13.30 ενώ την προηγουμένη, στις 19.30, θα δώσει διάλεξη με θέμα «Σε τι χρησιμεύει η φιλοσοφία σήμερα» και θα συζητήσει με την Οντ Λανσελέν.

«Ο Νίτσε χαρακτήριζε τον πλατωνισμό ως την κατ΄ εξοχήν πνευματική ασθένεια της Δύσης», λέει στα «ΝΕΑ» ο Δημήτρης Βεργέτης, διευθυντής του περιοδικού «αληthεια», που θα ανοίξει το συνέδριο. «Διακρίθηκε ως εισηγητής της μεγάλης στροφής. Από φιλοσοφική άποψη, ο 20ός αιώνας υπήρξε βαθύτατα αντιπλατωνικός. Προτείνοντας την επιστροφή στον Πλάτωνα, το έργο του Α. Μπαντιού προτείνει κατ΄ ουσίαν μια νέα συμμαχία της φιλοσοφίας με τους συστατικούς όρους της», εξηγεί.

Τις μέρες αυτές κυκλοφορούν και δύο βιβλία του Αλέν Μπαντιού από τις Εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για τα «Από το Είναι στο Συμβάν» και «Η κομμουνιστική υπόθεση».


* ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην εφηφ. "ΤΑ ΝΕΑ"  Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009 - Μανώλης Πιμπλής
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546630&ct=4

Δέκα χρόνια Λογοτεχνικό Εργαστήριο ΑΛΕΦ "Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας

14ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο * 14 & 15 Νοεμβρίου 2009

Δέκα χρόνια Λογοτεχνικό Εργαστήριο ΑΛΕΦ "Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας

δείτε περισσότερα στο:     www.alef.gr/

Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας / Science Fiction Club of ...

 ( Α.Λ.Ε.Φ. ), έτος ίδρυσης 1998, science fiction club of athens ( sfcoa ), since 1998.

και από τον Αύγουστο του 2008 υπάρχει το ιστολόγιο http://alef-gr.blogspot.com/  της ΑΛΕΦ